Skocz do zawartości


tablety.pl
Zdjęcie
* * * * * 1 głosy

Poza granice postrzegania i naszej egzystencji




  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
9 odpowiedzi w tym temacie

#1 SLAVOO

SLAVOO

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 839 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:C:\boot.ini

Napisano 16 03 2011 - 14:37

WSZECHŚWIAT

Wydaje nam się, że nasza Ziemia jest duża. Podróż na drugą półkulę zajmuje samolotem kilkanaście godzin. Czy na pewno jest aż taka duża, jak nam się wydaje??

http://www.youtube.com/watch?v=_WEL117xXpw&

http://www.youtube.com/watch?v=HEheh1BH34Q&

Największa gwiazda VY Canis Majoris ma prawie 3.000.000.000 kilometrów średnicy. Gdyby ją wstawić w środek naszego Układu Słonecznego, jej krańce sięgałyby orbity Saturna.


..:: 99% problemów z komputerem siedzi na przeciwko monitora ::..
W dziale Wirusy i Spyware - Bezpieczeństwo w sieci, obowiązkowo podajemy logi z programów OTL i Gmer
Przed wykonaniem logów należy wyłączyć oprogramowanie emulujące napędy.
Opis jak to wykonać znajduje się TUTAJ.


#2 SLAVOO

SLAVOO

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 839 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:C:\boot.ini

Napisano 16 03 2011 - 14:37

http://www.youtube.com/watch?v=nEfT4bERROk&
http://www.youtube.com/watch?v=He4z5I7ZRcg&

Głęboki kosmos. Zdjęcia oczywiście z Teleskopu Kosmicznego Hubble'a

..:: 99% problemów z komputerem siedzi na przeciwko monitora ::..
W dziale Wirusy i Spyware - Bezpieczeństwo w sieci, obowiązkowo podajemy logi z programów OTL i Gmer
Przed wykonaniem logów należy wyłączyć oprogramowanie emulujące napędy.
Opis jak to wykonać znajduje się TUTAJ.


#3 SLAVOO

SLAVOO

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 839 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:C:\boot.ini

Napisano 16 03 2011 - 14:38

Jak duży jest nasz Wszechświat? Nikt z nas nawet nie jest w stanie sobie tego wyobrazić i lepiej nie próbować, bo może to przyprawić o zawrót głowy. 13.700.000.000 lat świetlnych od barycentrum Wszechświata w każdą stronę. Rok świetlny (ly) to około 9.5 biliona kilometrów.
http://www.youtube.com/watch?v=JwpXOCZOr_o&

Od tego się wszystko zaczęło:
http://www.youtube.com/watch?v=kcaBMtIcOu0&

..:: 99% problemów z komputerem siedzi na przeciwko monitora ::..
W dziale Wirusy i Spyware - Bezpieczeństwo w sieci, obowiązkowo podajemy logi z programów OTL i Gmer
Przed wykonaniem logów należy wyłączyć oprogramowanie emulujące napędy.
Opis jak to wykonać znajduje się TUTAJ.


#4 SLAVOO

SLAVOO

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 839 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:C:\boot.ini

Napisano 16 03 2011 - 14:41

10 największych eksplozji
we WSZECHŚWIECIE

- - - - - - - - - -
Miejsce: - 10 -
ŚMIERĆ Z NIEBA

Najsłabszy wybuch na naszej liście był jednak dość potężny, żeby zniszczyć dinozaury i zablokować światło słoneczne poprzez dym i odłamki. Chodzi o Chicxulub, na półwyspie Jukatan, gdzie uderzył asteroid 65 milionów lat temu. Skała kosmiczna wielkości 10 kilometrów, większa niż Monte Everest i prawie tak samo szeroka, trafiła w Ziemię. Jak duży jest to krater? 180 kilometrów to wystarczająco dużo, żeby zmieścić Nowy Jork, Filadelfię i wszystko pomiędzy. To jak wypadek, w którym umiera 12 milionów osób, nie licząc ofiar poza terenem krateru. Energia w każdym wybuchu wydziela się na różne sposoby, takie jak światło po eksplozji i ciepło, które może spowodować ogromne pożary. Większość zniszczeń pochodzi z energii ruchu, znanej jako "energia kinetyczna", która tworzy krater i osady. Energia zderzenia Chicxulub musiała być ogromna. Być może jakieś 250 milionów megaton. To bardzo dużo. Największa bomba zdetonowana na Ziemi miała energię wynoszącą 50 megaton. Można to sobie porównać z 250 milionami megaton. To było około 40 razy więcej energii, niż w wybuchu jednego kawałka komety Shoemaker-Levy 9, która uderzyła w Jowisza, 22 sierpnia 1994 roku.
Dołączona grafika
 
Miejsce: - 9 -
KOLIZJA MARSJAŃSKA

Na szczęście Mars a nie Ziemia był celem asteroidy 200 razy większej niż ta, która uderzyła w Półwysep Jukatan. Asteroida, która uderzyła w Marsa 3.9 miliarda lat temu miała 1.900 kilometrów szerokości. To prawie tyle, ile średnica Plutona. Jak obszar, który jest największą częścią Stanów Zjednoczonych. Od Denver po Florydę i od Chicago do południowego Teksasu. To jest tylko rozmiar planetoidy. Krater jest dużo większy. Otwór zajmuje około 40% powierzchni. Północny basen na Marsie jest bardzo szeroki, blisko 8500 kilometrów. Krater za mną ma tylko 1,2 km szerokości. Trzeba by pomnożyć ten krater 5000 razy, aby uzyskać wielkość krateru na Marsie. Jest to obszar całej Afryki, niesamowicie wielki krater. Prędkość tych dwóch asteroid, nie różniła się znacznie, ale masa asteroidy marsjańskiej była znacznie większa. Doprowadziło to do uwolnienia przeogromnej ilości energii. To chyba prawie milion razy więcej. To jest 250 milionów, milionów megaton energii, co jest bardzo przerażające. Dlatego był tak ogromny krater. Jeśli dziś w Ziemię uderzyło by coś podobnego, rannych było by tysiące milionów a reszta by zgineła. To zagłada całej Ziemi. Po takiej kolizji większość skorupy naszej planety została by zniszczona. Na szczęście stało się to przed powstaniem życia.
 
Miejsce: - 8 -
TEORIA WIELKIEGO ZDERZENIA

Wyobraź sobie asteroidę wielkości Marsa, która uderza w Ziemię. Większość planetologów uważa, że taka kolizja miała miejsce wkrótce po powstaniu Ziemi, około 4.6 miliarda lat temu. Znana jest jako "Teoria Wielkiego Zderzenia". Młody Układ Słoneczny był znacznie bardziej zatłoczony. Jeszcze nieustabilizowany. Zawierał bardzo dużo gruzu i pyłu kosmicznego zanim przy pomocy kolizji przemienił się w to, co widzimy dziś. Ziemia była wtedy martwą pustynią. Na szczęście, bo moc tego zderzenia mogła zniszczyć całe życie w zarodku. Co było niezwykłego w tym zderzeniu? Wiele z największych eksplozji we Wszechświecie jest spowodowane kometami i planetoidami uderzającymi w planety. Te kolizje mogą wywołać setki tysięcy razy więcej energii, niż cały arsenał nuklearny na Ziemi. Numer 8 na naszej liście jest bardzo ciekawy. Eksplozja spowodowana przez skałę wielkości zbiżonej do Ziemi. Nastąpiło to wkrótce po powstaniu Ziemi, około 4.6 miliarda lat temu. Obiekt wielkości Marsa, czasami nazywany Thea, uderzył w Ziemię, co dało katastrofalny skutek. W porównaniu z uderzeniem planetoidy marsiańskiej, uderzenie w Ziemię było trzykrotnie większe i wyzwoliło o wiele więcej energii kinetycznej. To zderzenie było 10 razy potężniejsze niż utworzony na Marsie "Basen Północny". Ale to bardzo destrukcyjne wydarzenie miało bardzo ważne pozytywne skutki. Kiedy Thea uderzyła w Ziemie, stworzyła potężną eksplozję. Żelazne jądra obydwu obiektów połączyły się w jedno tworząc więcej mocy i energii. Płaszcz Thea został całkowicie zniszczony, ponieważ był mniejszy niż ziemski. Części płaszcza Ziemi również została zniszczona. Te resztki zostały wyrzucone na orbitę, by stworzyć później nasz srebrny glob - KSIĘŻYC. Oś Ziemi i Księżyca ustabilizowały się, co stworzyło stabilny klimat na Ziemi. Z czasem Księżyc zmniejszył rotację Ziemi do 24 godzin każdej doby. Ziemia i pozostały gruz stopiły się z powrotem z powodu ciepła po kolizji. Dlatego też na Ziemi nie ma ogromnego krateru po kolizji. Ziemia stopiła się, żeby się potem ochłodzić.
Czy istnieje wybuch, który obróci w pył całą planetę?
 
Miejsce: - 7 -
KIEDY ZDERZAJĄ SIĘ ŚWIATY

Dwie planety w przestrzeni kosmicznej, jedna rozmiaru Wenus. Co by było kiedy zderzyły by się dwie Ziemie. Skaliste planety nadające się do życia. W przypadku systemu planetarnego obie skłoniły się ku sobie powodując czołowe zderzenie. Jeśli istniały by takie planety, były by świadkiem przerażającego wydarzenia. Wyobraźcie sobie dwie planety kierujące się na siebie. Niebo całkowicie wypełniłoby się tą drugą planetą. I taki byłby finał. Życie zniknęłoby nagle, nie mielibyśmy nic do powiedzenia. Niektórzy badacze uważają, że potężny wybuch miał miejsce w przeszłości, miliardy lat temu. Podwójny system gwiazd, oddalony od nas o 300 lat świetlnych. Jest znany jako BD2307 i znajduje się w gwiazdozbiorze Barana. System ten ma dużo pyłu, milion razy więcej niż w naszym Układzie Słonecznym. Potrzeba ogromnej ilości energii, żeby dwie planety zamienić w pył. Mówimy o milionach czy nawet miliardach razy więcej mocy niż cały nasz arsenał jądrowy.
Tak straszna i niszcząca kolizja planet jest niczym w porównaniu do wybuchu gwiazdy. To jest inny rodzaj eksplozji. Różnica wynika z tego, że gwiazda jest bardziej masywna. Istnieje kilka czynników, takich jak fuzja różnych procesów, takich jak zapadanie się grawitacji, która tworzy ogromne ilości energii. Jednym z nich jest wybuch energii.
Dołączona grafika
 
Miejsce: - 6 -
MAGNETAROWE RACE

Magnetary to szybko wirujące gwiazdy neutronowe, które formują się w wielkich gwiazd, większych niż Słońce, zaczynają umierać i zapadają się. Wyobraźcie sobie Słońce, które ma 1.400.000 kilometrów średnicy zredukowane do 20 kilometrów czyli wielkość wyspy Manhattan. Cała materia jest tak silnie związana, że jest 10 miliardów razy twardsza niż stal. Aby zrozumieć, jak gęste są gwiazdy neutronowe, wyobraźcie sobie małą filiżankę do kawy wypełnioną całym materiałem z gwiazdy tego typu. Ważyłaby 100 milionów ton. To jest tyle co cała góra. Nazwa "Magnetar" pochodzi z faktu, że niektóre gwiazdy neutronowe mają największe pole magnetyczne we Wszechświecie. Ich pole magnetyczne jest niezwykle silne. 1000 bilionów razy silniejsze niż pole magnetyczne Ziemi. Pole magnetyczne jest tak silne, że jeśli między Księżycem a Ziemią byłby Magnetar, to zniszczyłby wszystkie urządzenia elektyczne na świecie i zostały by usunięte wszystkie informacje z kart kredytowych. Powodem są potężne erupcje magnetyczne. Linie pola skręcają się do granic możliwości, a następnie rozkręcają uwalniając potężne dawki energii. Proces jest podobny do protuberancji czyli erupcji na Słońcu. Pole magnetyczne jest źródłem energii. Zginanie, skręcanie, czasami synteza przeciwstawnych linii to jest to, co powoduje te erupcje. W przeciwieństwie do zderzeń planet gdzie jest wywoływana energia kinetyczna, większość energii z erupcji Magnetara to forma promieniowania elektromagnetycznego. Innymi słowy to światło. Erupcja magnetara jest tak silna, że z odległości 50.000 lat świetlnych zniszczyła by wszystkie ziemskie satelity. Największe wybuchy we Wszechświecie zasłaniają wszystko co możemy sobie wyobrazić. To setki miliardów razy więcej energii niż cały arsenał jądrowy ludzkości. Szóste miejsce na naszej liście wybuchów to dziwne gwiazdy neutronowe nazywane Magnetarami. Jedna z najpotężniejszych erupcji widziana z Ziemi to tylko jedna dziesiąta energii, którą wytwarza Słońce przez 100.000 lat. Wybuch nastąpił w 2004 roku i pochodzi z Magnetara o nazwie SGR1806-20 znajdującego się w gwiazdozbiorze Strzelca. Odległy jest o około 50 000 lat świetlnych od Ziemi. Na drugim końcu Drogi Mlecznej. Wybuch ten był niezwykle silny. Cała energia została wyzwolona w około 0.1 sekundy. Pole to wykryły satelity ziemskie. W rzeczywistości, to był najjaśniejszy wybuch obiektu, jaki widzieliśmy poza naszym Układem Słonecznym. Około 50.000 lat świetlnych od nas. Co oznacza blask tej potężnej erupcji? To tak jak siedzenie w ciemnym pokoju z zapaloną nagle żarówką. Jak jasna będzie żarówka, zależy od dwóch czynników. Zależy jak jasne jest światło i ilość energii, która się wytwarza. Zależy też od odległości od żarówki. Kiedy jestem bliżej niej, wydaje się jasna. Jeśli będzie dwa razy dalej od nas, będzie się wydawać cztery razy słabsza. To jest prawo odwrotnej proporcjonalności światła. Jasność żarówki jest taka sama, ale ponieważ jest dwa razy dalej dociera do nas tylko jedna czwarta światła. Astronomowie mierzą jasność pozorną gwiazdy lub jej eksplozję dwiema innymi metodami i te dwie zmienne pokazują jasność źródła. To światło jest uwalniane nie tylko z zakresie widzialnym, ale również w zakresie widma elektomagnetycznego. Naukowcy wykrywają promieniowanie gamma, które wydobywa się jak z wulkanów na Magnetrarze. Promieniowanie gamma to rodzaj energii świetlnej, ale takiej którą nie możemy zobaczyć naszymi oczami. Widma światła pochodzącego od energii małej mocy to światło widzialne poprzez promienie X do bardzo wysoko energetycznych, które nazywamy promieniami gamma. Błysk promieniowania gamma trwający jedną dziesiątą sekundy jak SGR1806-20 wykryty w maju w byłej Jugosławi długo podróżował z prędkością światła. Wystarczy promieniowanie skierowane w stronę Ziemi. Nie wszystkie duże eksplozje we Wszechświecie trwają cząstkę sekundy.
Dołączona grafika Miejsce: - 5 -
WYBUCH TRWAJĄCY 100 MILIONÓW LAT

2.6 miliona lat świetlnych od Ziemi, znajduje się supermasywna czarna dziura, miliardy razy cięższa od Słońca, utworzyła się po wybuchy masywnej gwiazdy w gromadzie galaktyk. Znana jako MSA735, od wielu lat emituje dwa strumienie cząstek w przeciwnych kierunkach. Naukowcy uważają, że trwa to już 100 milionów lat. Otworzyły się dwa ogromne bąble w pobliskich galaktykach. MSA735 jest dobrym przykładem bąbelkowej czarnej dziury. Dwa silne strumienie po obu stronach wyrzucają ogromne ilości energii na niebotyczny dystans milionów lat świetlnych. To światło jest 10 razy większe od średnicy Drogi Mlecznej. Jety są wystarczająco silne, aby tworzyć duże bańki. Energia w tych dwóch membran jest niesamowita. Mają o wiele więcej energii niż wszelkie inne formy skoncentrowanej energii jaką znamy we Wszechświecie. To energia, która jest gromadzona przez 100 milionów lat. To oznacza, że ilość energii nie zawsze była taka duża. Wyrzucana energia jest na tyle silna, że jej prędkość przekracza milion kilometrów na godzinę, czyli około jedną czwartą prędkości światła. Takie obiekty stanowią jedynie 1% supermasywnych czarnych dziur we Wszechświecie. Te jety są tak silne, ponieważ po połknięciu materii wyrzucają niektóre cząstki na zewnątrz, tworząc niesamowite fontanny energii. Trzeba podkreślić, że to potężne eksplozje. Eksplozje nie są same w sobie czarnymi dziurami. Stanowią one cząstki otoczone czarną dziurą. Wobec tego mogą być wydalane daleko od czarnej dziury. Jak to możliwe, że te strumienie istnieją od 100 milionów lat? To zależy ile planet i gwiazd zostało rozdartych na atomy i połkniętych przez czarną dziurę. Te strumienie trwają od 100 milionów lat i będą trwały dotąd, dokąd będą miały paliwo. Ten proces może nadal trwać przez kolejne 100 milionów lat.
Teraz wyobraź sobie tą gromadzącą się energię a następnie uwolnioną przez mniej niż dwie sekundy. To kolejny wybuch na naszej liście.
 
Miejsce: - 4 -
KRÓTKI ROZBŁYSK GAMMA

Rozbłyski gamma są bardziej skoncentrowane niż wybuchy magnetarów. Skupiają one promieniowanie w wiązki. Coś takiego jak laser. Promieniowanie gamma porusza się znacznie szybciej niż cząstki w strumieniach wyrzucanych przez czarną dziurę. Obserwacje wskazują, że energia pobierana jest w strumieniach i porusza się bardzo szybko, 99,9999% prędkości światła. Prędkość tego niesamowitego wybuchu to tylko dziesiętne części sekundy podczas których jest uwalniana ogromna ilość energii, którą nasze Słońce tworzyło by miliony lat. Przez lata naukowcy nie mogą zrozumieć, dlaczego niektóre rozbłyski gamma trwają kilka sekund czy nawet minut podczas gdy inne są tylko ułamek sekundy. Wybuch, który miał miejsce w 2005 roku, to nowa teoria wzajemnego zniszczenia gwiazd neutronowych. Moc bomby atomowej jest niczym w porównaniu do tej kosmicznej eksplozji. W naszej dziesiątce największych wybuchów we Wszechświecie to kosmiczny kataklizm, uwalniający niesamowite ilości energii jaką Słońce tworzy przez miliony lat. Naukowcy twierdzą, że rozbłyski gamma trwają od dwóch sekund do kilku minut. Pochodzą z galaktyk, które posiadają bardzo masywne gwiazdy. Kiedy masywne gwiazdy umierają, zapadają się i eksplodują, wyrzucając ogromne ilości energii w postaci strumieni promieniowania gamma. W 2005 roku potężne detektory do wykrywania rozbłysków gamma, odkryły rozbłysk trwający ułamek sekundy. To było bardzo ekscytujące, ponieważ wszystkie rozbłyski gamma, które widzieli naukowcy, były dłuższe i pochodziły z odległych galaktyk gdzie umierają masywne gwiazdy. To było coś innego. Pochodził z obszaru gdzie nie ma wiele masywnych gwiazd. Wybuch pochodził z galaktyki, w której jak się uważa jest wiele podwójnych układów gwiazd neutronowych. Naukowcy uważają, że jedynym sposobem, aby uzyskać ten szybki wybuch jest to, że jeśli dwie gwiazdy neutronowe orbitują wokół siebie, zbliżają się do siebie, a następnie wybuchają w wyniku kolizji. Uważa się, że jest to czas, kiedy rodzi się czarna dziura. Kiedy dwie gwiazdy neutronowe zetkną się ze sobą, jedna zostaje połączona z drugą. Nie ma żadnej siły we Wszechświecie, która mogłaby temu zapobiec. Gwiazdy się zapadają i tworzy się czarna dziura. Wydarzenie z 2005 roku znane jako GRB050509-B (nazwany tak dlatego, że jest drugim przypadkiem do 09 maja 2005) było pierwszym krótkim wybuchem promieniowania gamma o znanej lokalizacji. Nie wydawał się dość jasny, ponieważ pochodził z odległości 2.2 miliona lat świetlnych od Ziemi. GRB0509-B trwał zaledwie 40 milisekund, ale wyzwolił energię, którą Słońce produkuje przez 100 milionów lat. Krótki rozbłysk gamma, moc zderzenia dwóch gwiazd nie można jednak porównać do większej ilości uwolnionej energii w wyniku wybuchu masywnej gwiazdy.
Dołączona grafika
 
Miejsce: - 3 -
SUPERNOWA

Niektóre gwiazdy kiedy umierają eksplodują wyrzucając dużą ilość energii. Są różne gatunki gwiazd, ale Supernowa istnieje tylko w dwóch formach. Pierwszy to gdy jedna gwiazda z układu podwójnego pożera drugą gwiazdę. Drugi to kiedy masywna gwiazda wyrzuca z siebie swoje zewnętrzne warstwy. W obydwu przypadkach jest uwalniana ogromna ilość energii. Energia kinetyczna wyrzucanych cząstek jest tak duża jak energia Słońca, która została przez nie wytworzona przez 10 miliardów lat. Supernowa z podwójnej gwiazdy jest podobna do bomby wodorowej gdzie fuzja prowadzi do potężnej eksplozji. To są Supernowe znane jako typ 1-A. W 2003 roku nastąpił taki wybuch, który przyćmił światło jakie emituje cała galaktyka. Był ponad 50 miliardów razy jaśniejszy niż Słońce i trwał dwa tygodnie. Cała ta eksplozja pochodzi z obiektu nieznacznie większego od Księżyca o masie 14 razy większej niż nasze Słońce. Był to wybuch z fuzji. Drugi typ Supernowej, generuje niesamowitą moc, kiedy zewnętrzna powłoka zapada się, i otrzymuje nowy impuls w gęstym jądrze gwiazdy. Supernowa z 2005 roku, znana jako SN 2005ap, była jaśniejsza niż cokolwiek innego przez wiele tygodnii. Nie spowodowała naszej planecie żadnej szkody, bo na szczęście jest oddalona od Ziemi o 4.7 miliarda lat świetlnych. Podobnie jak wiele innych eksplozji na naszej liście supernowe nie są tylko niszczycielami. Supernowa jest jak centrum recyklingu. Te masywne gwiazdy mają wiele warstw. Są one od 8 do 100 razy masywniejsze od Słońca. Jest wiele punktów takiego recyklingu. Materia we Wszechświecie składa się głównie z lekkich elementów takich jak wodór i hel. Gwiazdy, które wybuchają jako Supernowe są źródłem cięższych pierwiastków, które są potrzebne do stworzenia życia. Te materiały są sortowane. Gwiazda zaczyna produkować coraz cięższe pierwiastki. Od wodoru i tlenu po żelazo. Następnie zatrzymuje się synteza. Później Supernowa zaczyna produkować coraz cięższe elementy. Elementy stworzone w gwiazdach wyrzucane są w kosmos w postaci Supernowych i zostaną wykorzystane. Będą wykorzystane do produkcji innych gwiazd i planet. Materia z której jest zbudowana Ziemia a nawet nasze ciała, powstała właśnie w Supernowych. Wybuchy Supernowych są potężne, ale mogą też być kreowane wybuchy wtórne z bardziej skoncentrowaną energią.
Dołączona grafika
 
Miejsce: - 2 -
DŁUGI ROZBŁYSK GAMMA - HIPERNOWA

Długie rozbłyski gamma są potężniejsze niż wybuch Supernowej. Ich siła jest większa od krótkich rozbłysków gamma. W czasie od dwóch ostatnich sekund do prawie pół godziny odrzuca dużą ilość energii w całości. Rozbłyski gamma są bardzo różne i mają różne długości trwania. Są 10.000 razy silniejsze niż krótkie rozbłyski gamma. Te skoncentrowane wiązki energii pochodzą wyłącznie z gwiazd supernowych, które były 30 lub więcej razy masywniejsze od naszego Słońca. Tak samo jak w przypadku krótkiego rozbłysku gamma, długi rozbłysk jest znakiem narodzin czarnej dziury. Długie rozbłyski gamma są rodzajem energii, jaka jest emitowana w wybuchu Hipernowych. Jądro zapada się tworząc gwiazdę neutronową i to zapadanie jest bardzo ważne. Temperatura sięga 10 miliardów stopni, a jasność jest bilion razy większa od Słońca. Cała ta siła nie może skupić się na równiku i koncentruje się wzdłuż osi rotacji gwiazdy. Ile jest uwolnionej energii w rozbłysku gamma w porównaniu do Słońca? Odpowiedź jest zaskakująca. Doszliśmy do numeru dwa, największych eksplozji we Wszechświecie. Tylko w jednej sekundzie, uwalniane jest więcej energii, niż Słońce potrafi wytworzyć przez 10 miliardów lat. Kluczem do jej niszczycielskie siły jest koncentracja energii. Koncentracja ognia daje katastrofalne skutki. Dobrze, że większość wybuchów promieniowania gamma są oddalone o miliony czy miliardy lat świetlnych od Ziemi i są skierowane w inną stronę. Uważa się, że te skoncentrowane wiązki, następują po zapadnięciu się masywnych gwiazd do czarnej dziury. W 2008 roku, naukowcy zidentyfikowali jeden z najpotężniejszych rozbłysków gamma, znany jako GRB 080916C. Trwał 23 minuty. Była to jedna z najbardziej ekscytujących eksplozji jakie kiedykolwiek widziano. Całkowita siła i jasność była większa niż w rozbłyskach mających miejsce do tej pory. Z drugiej strony, wiemy, że cząstki zostały wystrzelone z dwóch przeciwległych punktów z 99,9999% prędkości światła. Łańcuch eksplozji był tak potężny, że jeśli byłby skierowany do nas, nawet tysiące lat świetlnych od Ziemi, mógłby zniszczyć większość życia.
Ale jeśli rozbłyski gamma to najpotężniejsze eksplozje we Wszechświecie, to dlaczego są na drugim miejscu?
Dołączona grafika
Dołączona grafika Miejsce: - 1 -
THE BIG BANG (WIELKI WYBUCH)

To naprawdę KRÓL EKSPOZJI WE WSZECHŚWIECIE. To był wybuch czasu. Nie jest to wybuch gdzieś w przestrzeni. To narodzenie tkaniny przestrzeni. Uważam go za największy wybuch, jaki miał miejsce na początku istniejącego Wszechświata.
Nazwa "wybuch" kojarzy nam się z ogromnym hukiem i jasnością. Nic takiego nie nastąpiło. Wielki Wybuch narodził się w idealnych ciemnościach, bo wtedy nie istniało jeszcze takie coś jak światło i w idealnej ciszy, bo przecież w kosmosie nie ma powietrza, w którym rozchodziłby się dźwięk :). Prędkość i temperatura, przyćmiła wszystko co miało miejsce we Wszechświecie. Takie temperatury są poza naszą wyobraźnią. Sięgały miliardów stopni Celcjusza. To znacznie powyżej niż eksplozja planet czy gwiazd. Naukowcy uważają, że Wielki Wybuch nastąpił w ułamku sekundy. Nie jest to wystarczająco precyzyjne, żeby opisać dokładnie ten czas. Wielki Wybuch jest znany również jako zjawisko inflacji. Rozmiar Wszechświata rośnie bardzo szybko. Ulega podwojeniu w bardzo krótkich okresach czasu. Zjawisko inflacji, to bardzo szybkie rozszerzanie się trwające tylko bardzo mały ułamek sekundy.
Jedną milionową milionowej milionowej milionowej milionowej milionowej części sekundy.
To o wiele wiele szybciej, niż się wydaje z powszechnego ograniczenia prędkości Einsteina. Prędkości światła. Coś nie wiele większego od matematycznego punktu, tak się rozrosło, że zawiera cały nasz Wszechświat, który rozszerzył się szybciej niż prędkość światła. Ale nie ma problemu, to nie jest sprzeczne z teorią względności. Sama przestrzeń może się rozszerzać szybciej niż światło. Żadna cząstka w przestrzeni nie może poruszać się szybciej niż światło, ale miejsce samo w sobie może. Wielki Wybuch jest najlepszym na to dowodem, że to największa eksplozja we Wszechświecie. Stworzył Wszechświat, Słońce, Ziemię, Księżyc, wszystko to jest zostało stworzone przez nagłe wybuchy energii. Istnieje bardzo ścisły związek w sensie materialnym pomiędzy zniszczeniem a odrodzeniem w innej formie. I tu na Ziemi odrodziło się w nas. Wraz z rozwojem Wszechświata największe wybuchy pozostaną niszczycielami światów i twórcami nowych możliwości.

Supernowa - Wybucha w naszej galaktyce raz na 100 lat.
We Wszechświecie, raz na sekundę.
Rozbłysk Gamma - Nie zanotowano takiego wybuchu w naszej galaktyce.
We Wszechświecie satelita SWIFT wykrywa jeden, dwa rozbłyski gamma dziennie.

W czerwcu 2010 roku, znajdujący się na satelicie Swift teleskop wyspecjalizowany w śledzeniu źródeł promieni gamma został oślepiony nagłą eksplozją. Naukowcy z NASA zastanawiali się od tamtej pory, co było źródłem wybuchu, w wyniku którego w ciągu sekundy rejestrowano od 143 do 145 tysięcy protonów promieni gamma. To 10-15 razy więcej, niż najsilniejszy zanotowany rozbłysk.
Po tygodniach analiz specjaliści dowiedzieli się, że olbrzymi rozbłysk pochodził z masywnej gwiazdy, która zapadła się w czarną dziurę.

Teleskop na satelicie Swift nie został zaprojektowany do rejestrowania tak potężnych eksplozji, z jaką miał do czynienia. Przedstawiciele NASA nie spodziewali się, że coś takiego się przydarzy. Zarejestrowany wybuch był tak potężny, że teleskop nie poradził sobie ze zliczaniem fotonów.

Eksperci z NASA mówią, że niedawno zaczęli zastanawiać się nad tym, jak silne mogą być rozbłyski gamma właśnie w kontekście pracy Swifta. Ponownie okazało się, że siły natury potrafią zaskoczyć człowieka.

Rozbłysk GRB 100621A pochodził z gwiazdy położonej w odległości ponad 5 miliardów lat świetlnych od Ziemi. Trwał on około minuty i był 200-krotnie silniejszy niż promieniowanie gamma z Mgławicy Kraba, które stanowi punkt odniesienia dla badania promieni gamma.

*www.se.pl


Opracowanie własne, na podstawie własnej wiedzy.
Za pomoc dziękuję Discovery Channel oraz wujkowi Google i cioci Wikipedii. :D

..:: 99% problemów z komputerem siedzi na przeciwko monitora ::..
W dziale Wirusy i Spyware - Bezpieczeństwo w sieci, obowiązkowo podajemy logi z programów OTL i Gmer
Przed wykonaniem logów należy wyłączyć oprogramowanie emulujące napędy.
Opis jak to wykonać znajduje się TUTAJ.


#5 SLAVOO

SLAVOO

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 839 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:C:\boot.ini

Napisano 16 03 2011 - 14:49

..:: SUPERNOWA ::..

Supernowe są jaśniejsze od galaktyk. Uwalniają bilion razy więcej energii niż Słońce. Gdyby Supernowa wybuchła kilkadziesiąt lat świetlnych od nas, Ziemia została by zniszczona. Radiacja zniszczyła by atmosferę, a to doprowadziłoby do masowego wymierania gatunków. Supernowe są niszczycielskie, ale to dzięki nim powstał nasz świat. Słońce, Ziemia, my i wszystko co nas otacza, powstało dzięki eksplozji gwiazdy. Nasze Słońce nie stanie się Supernową, jest za małe. Gwiazda to jak reaktor atomowy. Spala się w nim wodór, najprostszy ze znanych pierwiastków. Jego atomy ulegają fuzji, w wyniku której powstaje hel i energia. Po wypaleniu wodoru, gwiazda spala hel przemieniając go w węgiel. Ten z kolei przemienia się w tlen. Podczas powstawania węgla małe gwiazdy umierają. Wszystkie gwiazdy istnieją długi czas dzięki równowadze. Grawitacja ją miażdży, a ciśnienie fuzji rozszerza. Kiedy paliwo się kończy, ciśnienie maleje i grawitacja zwycięża w tej walce. Jądro gwiazdy ulega zmiażdżeniu, a zewnętrzne warstwy gwiazdy się rozszerzają. Gwiazda staje się czerwonym olbrzymem. Za 5 miliardów lat, korona Słońca będzie sięgała orbity Marsa. Jądro zostanie zmiażdżone do wielkości Ziemi i powstanie gęsta chmura tlenu i węgla. To Biały Karzeł. Tak właśnie zakończy swój żywot nasze Słońce. Biały Karzeł, którym się stanie, będzie jeszcze świecić przez miliardy lat. Nasz Układ Słoneczny ma tylko jedną gwiazdę. We Wszechświecie dominują podwójne, potrójne a nawet poczwórne układy gwiazd. W układzie podwójnym, Biały Karzeł zacznie wciągać materię swojego sąsiada. Wysysa z niego wodór i hel, w ten sposób staje się niestabilny. Atomy węgla i tlenu ulegają fuzji. Gwiazda zmienia się w potwora. Supernowa typu 1a to bomba termonuklearna o mocy 20 tysięcy kwadrylionów megaton. Węgiel i tlen łączą się w zabójczy dla gwiazd pierwiastek. To żelazo. Kiedy powstaje żelazo, los Białego Karła jest już przesądzony. Gwiazda eksploduje w Supernowej typu 1a, wyrzucając w kosmos żelazo na odległość bilionów kilometrów. Supernowe tworzą wszystkie znane nam substancje. Hemoglobina w naszej krwi powstała z Supernowej 1a. Jak jednak powstają cięższe pierwiastki, czyli srebro i złoto. Do ich wytworzenia potrzebne są pojedyncze, olbrzymie gwiazdy. Złoto i srebro powstało z innego rodzaju eksplozji - Supernowej pojedynczej gwiazdy. Pojedyncza gwiazda musi ważyć o wiele więcej niż nasze Słońce, aby doszło do eksplozji Supernowej. W kosmosie nie jest trudno o takie olbrzymie gwiazdy. Niektóre z nich, są dziesiątki razy cięższe od naszego Słońca, inne setki razy. Im cięższa gwiazda, tym szybciej się spala, reakcje jądrowe zachodzą w nich coraz szybciej, dlatego właśnie olbrzymie gwiazdy żyją krótko i młodo umierają. W przeciwieństwie do podwójnych Supernowych, pojedyncze gwiazdy tworzą inne pierwiastki. Wyżej opisałem jak gwiazda przechodzi w Białego Karła, ale co dzieje się dalej? W dużych gwiazdach fuzja nie ustaje na etapie tlenu i węgla, płoną dalej. Powstaje neon i krzem. Zgromadzone w dużych gwiazdach pierwiastki, w wyniku eksplozji uwalnia ten sam pierwiastek, co w przypadku Supernowych typu 1a - Żelazo. Pochłania ono energię fuzji nie ulegając przemianie. Ostatnie chwile dużej gwiazdy dają spektakularny widok. Istniała 10 milionów lat, ale jej śmierć następuje błyskawicznie. Kiedy w jądrze gwiazdy powstaje żelazo, w jednej tysięcznej sekundy kurczy się do rozmiaru 20 kilometrów. Zmniejsza się z jedną trzecią prędkości światła. Jądro niestabilnej gwiazdy się zapada, grawitacja miażdży nawet atomy. Jądro o masie dwóch Słońc, kurczy się do średnicy 20 kilometrów. Jest biliard razy gęstsze od wody. Wtedy.... BOOM! Gwiazda wybucha. Siła eksplozji odrzuca zewnętrzne warstwy i tworzy cięższe pierwiastki. Z żelaza powstaje kobalt a potem nikiel. Dalsze fazy fuzji tworzą złoto, platynę i uran. Eksplozja trwa bardzo krótko, dlatego cięższe pierwiastki są tak rzadkie. Supernowa wyrzuca je na odległość setek miliardów kilometrów. To jedyny mechanizm powstawania ciężkich pierwiastków, jaki został odkryty. Trudno sobie wyobrazić, że cokolwiek może przetrwać w wybuchu Supernowej, jednak gwiazdy nie znikają bez śladu. Po wybuchu Supernowej coś zostaje. Co to jest? Zależy to od masy gwiazdy. Z Supernowych gwiazd o masie około 10 razy większej niż nasze Słońce powstaje

..:: GWIAZDA NEUTRONOWA ::..

Jądro gwiazdy jest zmiażdżone do wielkości miasta. To jak zmiażdżyć Pałac Kultury to ziarenka piasku. Tak ciasno upakowane atomy zawierają ogromne ilości energii, która musi znaleźć ujście. Łyżeczka gwiazdy neutronowej ważyłby na Ziemi 100 milionów ton. Gwiazda neutronowa szybko wiruje. Obraca się nawet 1000 razy w ciągu jednej sekundy. Część z gwiazd neutronowych emituje ze swoich biegunów strumienie radiacji. Takie gwiazdy neutronowe nazywane są

..:: PULSAR ::..

Jeden z nich został odkryty w Mgławicy Kraba. 1000 lat temu wybuchła tam Supernowa. Gwiazdy neutronowe nie są jednak jedyną pozostałością po Supernowej. Eksplozja gwiazdy 30 razy masywniejszej od Słońca, tworzy

..:: MAGNETAR ::..

Jego pole magnetyczne jest bilion razy silniejsze od pola magnetycznego Ziemi. Wyssałoby żelazo z naszej krwi z odległości tysięcy kilometrów. Jednak Supernowa może stworzyć coś bardziej niezwykłego. Eksplozja gwiazdy 100 razy cięższej od Słońca nazywana jest

..:: ROZBŁYSK GAMMA ::..
(Hipernowa)


Inna nazwa to Hipernowa. Osobiście nie lubię tego określenia, wolę to pierwsze. W 1963 roku, Stany Zjednoczone i Związek Radziecki zaprzestały testów nuklearnych. Aby mieć oko na Rosjan, USA wystrzeliły w kosmos satelity szpiegowskie, które miały detektory promieniowania. Kiedy wykryły silną radiację, Amerykanie założyli, że Rosjanie testują tajną broń atomową w kosmosie. Jednak nie były to radzieckie testy nuklearne. Okazało się, że radiacja dobiega spoza naszej galaktyki. Odkryto wtedy nowe zjawisko. To właśnie Rozbłysk Gamma. Ich źródłem były Hipernowe. Supernowa zmienia jądro gwiazdy w gwiazdę neutronową. Hipernowa jest dużo silniejsza. Tworzy Czarną Dziurę. Zaczyna natychmiast pochłaniać umierającą gwiazdę. Gwiazda nie może się zapaść od razu, dlatego zaczyna wirować wokół Czarnej Dziury. Co sekundę do Czarnej Dziury wpada tyle materii, ile waży milion planet Ziemia. Nasza Ziemia waży 6 tryliardów ton. Czarna Dziura nie może wchłonąć tyle materii na raz. Część z niej zostaje wyrzucona z prawie prędkością światła. Na obu biegunach gwiazdy, tak jak w przypadku Pulsarów, powstają dwa strumienie energii. To one właśnie są Rozbłyskami Gamma. To najgwałtowniejsze, najpotężniejsze, najjaśniejsze zjawisko we Wszechświecie zaraz po Wielkim Wybuchu. Rozbłyski Gamma rozświetlają cały Wszechświat. Docierają do każdego jego zakątka. Supernowa uwalnia tyle energii ile Słońce przez 10 miliardów lat. Rozbłysk Gamma jest 100 milionów jaśniejszy od Supernowej! Są one zabójcze dla życia. Gdyby jeden z nich trafił w Ziemię, zniszczyłby atmosferę i życie. Taka sytuacja miała najprawdopodobniej miejsce 250 milionów lat temu, podczas masowego wymierania na Ziemi. Było to zanim Ziemię opanowały dinozaury. Istnieją na to dowody. Setki milionów lat temu na Ziemi rządziły Trylobity. To była dominująca forma życia, tak jak dziś człowiek. Żyły w oceanach. Pewnego dnia, 250 milionów lat temu, po prostu zniknęły. Pozostały po nich jednak skamieliny. Wraz z nimi wymarło na Ziemi 90% gatunków. Odpowiedzialny za to mógł być właśnie Rozbłysk Gamma. Czy Ziemi grozi kolejny z nich? Najbliższym zagrożeniem jest Eta Carinae, która mogła już wyemitować Rozbłysk Gamma. Jest od nas jednak dość daleko, abyśmy mogli o tym wiedzieć. Umierających gwiazd jest bardzo dużo. WR104, gwiazda podwójna, która na pewno wyemituje Rozbłysk Gamma, nie wiemy tylko kiedy. Natomiast wiemy, że wycelowana jest wprost w Ziemię. Znajduje się w odległości 8000 lat świetlnych od Ziemi. Kolejnymi zagrożeniami są Betelgeuse (Betelgeza), oddalona od Ziemi o 500 lat świetlnych oraz największa odkryta gwiazda, VY Canis Majoris oddalona o 5000 lat świetlnych od nas. Nie sposób przewidzieć, która Hipernowa nam zagraża dopóki nas nie zabije. Są jednak tak daleko, że nie ma się czym martwić.

W całym Wszechświecie, który zawiera 200 miliardów galaktyk, a w każdej z nich jest 200 miliardów gwiazd, raz na sekundę dochodzi do wybuchu Supernowej, a raz lub dwa dziennie, do Rozbłysku Gamma.Naukowcy próbowali stworzyć w komputerze Supernową ale za każdym razem nie mogli uzyskać odpowiedniej ilości energii. Wirtualne Supernowe nie chciały wybuchać. Energia ruchu stanowi tylko 1% całej energii Supernowej. Gdzie jest pozostałe 99%? Jedynym rozwiązaniem było wprowadzenie tajemniczej cząstki - Neutrina. Nie było łatwo udowodnić, że Supernowe produkują Neutrina. Udało to się właśnie w roku 1987.
160 tysięcy lat temu w Wielkim Obłoku Magellana wybuchła supernowa. Naukowcy nazwali ją Supernową 1987a, ta liczba to rok, w którym została odkryta. Była pierwszą Supernową odkrytą od czasu wynalezienia teleskopu. Neutrin wykryto za pomocą podziemnego detektora Neutrin. Te cząstki są biliony razy mniejsze od atomów. Powstają w reaktorach atomowych, podczas eksplozji bomb atomowych i w gwiazdach. Nie widzimy ich, ale są wszędzie. To cząstki widma. W każdej chwili przez nasze ciała przelatuje ich biliony. Odkrycie Neutrin rozwiązało zagadkę Supernowych i Rozbłysków Gamma. Eksplodujące gwiazdy dostarczają Wszechświatowi najważniejszych pierwiastków. Atomy, które znajdują się w naszych ciałach, powstały podczas wybuchu Supernowych. Jesteśmy dziećmi Supernowych.

Opracowanie: Slavoo
Korzystałem z własnej wiedzy oraz ze źródeł Discovery Channel. Za pomoc dzięki również cioci Wikipedii i wujkowi Google.

..:: 99% problemów z komputerem siedzi na przeciwko monitora ::..
W dziale Wirusy i Spyware - Bezpieczeństwo w sieci, obowiązkowo podajemy logi z programów OTL i Gmer
Przed wykonaniem logów należy wyłączyć oprogramowanie emulujące napędy.
Opis jak to wykonać znajduje się TUTAJ.


#6 SLAVOO

SLAVOO

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 839 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:C:\boot.ini

Napisano 16 03 2011 - 14:52

..:: CZARNA DZIURA ::..

W dzieciństwie każdy z nas bał się potworów. Rodzice wmawiali nam, że potwory nie istnieją.
Istnieją i mamy na to dowody!
Największym potworem pożerającym wszystko, co znajdzie się w jego pobliżu, łącznie ze światłem jest CZARNA DZIURA. To najbardziej tajemnicze obiekty we Wszechświecie. Mają niewyobrażalnie silną grawitację. Nic im nie ucieknie. Wciągają nawet całe galaktyki. Czarna dziura to koniec wszystkiego. Gwiazd, materii, energii i grawitacji. Za nią na skali nie ma już niczego.
Grawitacja Czarnej Dziury jest poza jakąkolwiek skalą. Może uginać promienie światła i pochłaniać blask odległych gwiazd. Wyobraźmy sobie Czarną Dziurę jako wodospad, a światło to płynący po rzecze kajak. Daleko od wodospadu nurt rzeki jest słaby i kajakarz może uciec. Im bliżej wodospadu, tym nurt jest silniejszy. Krawędź wodospadu jest jak krawędź Czarnej Dziury. Nieważne jak silny jest kajakarz, i tak zostanie wciągnięty. Są jak pułapka. Można wejść, ale już nie można wyjść. Czarne Dziury nie są zjawiskiem w odległym Wszechświecie, wędrują przez naszą Galaktykę, mogą do nas podlecieć i nas wciągnąć, zanim się zorientujemy. Czarna Dziura zakłóciła by równowagę grawitacyjną Układu Słonecznego, wyrwała by z orbit i rozbiła planety. Mijając Jowisza czy Saturna, odebrała by im księżyce i pierścienie, a następnie pochłonęłaby w całości. Blisko pasa asteroid pomiędzy Marsem a Jowiszem, wyrzuciłaby miliony asteroid w kierunku Ziemi. To był by początek końca Ziemi. Znajdując się blisko naszej planety, wessała by atmosferę a potem całą planetę. Zniszczenie układu planetarnego to dla Czarnej Dziury pestka. Jest niewyobrażalnie ciężka. Aby zrozumieć jak bardzo, wyobraźmy sobie, że miażdżymy Ziemię. Ziemia osiągnęła by gęstość Czarnej Dziury przy średnicy 5 cm i nadal by ważyła tyle, co waży, czyli 6 tryliardów ton. Jak może powstać coś tak małego i tak potężnego? Czarną Dziurę może stworzyć grawitacja. Tylko jeden obiekt ma ją wystarczająco silną - jądro bardzo masywnej gwiazdy. Kiedy masywne gwiazdy umierają, dochodzi do wybuchu Supernowej. Niektóre gwiazdy są ogromne, ważą setki razy więcej niż nasze Słońce i mają setki razy większą grawitację. Kiedy tak masywne gwiazdy umierają, dochodzi do największej, najpotężniejszej eksplozji we Wszechświecie - Rozbłysku Gamma, inaczej jest on nazywany Hipernową. Tak powstaje Czarna Dziura. Czarna Dziura tak naprawdę nie jest idealnie czarna, ponieważ emituje promieniowanie.
Umierająca, największa znana nam gwiazda w naszej galaktyce to VY Canis Majoris, która ma średnicę ponad trzech miliardów kilometrów. Gdyby ją wstawić w miejsce Słońca w naszym Układzie Słonecznym, jej krawędź sięgała by orbity Saturna. Z takiej gwiazdy w wyniku Rozbłysku Gamma, powstanie Czarna Dziura. Materia wirująca wokół Czarnej Dziury bardzo się nagrzewa, powstaje tarcie i pojawia się oddziaływanie magnetyczne. Czarna Dziura wsysa materię gwiazdy szybciej niż może na raz pochłonąć, dlatego wyrzuca z biegunów ogromne strumienie energii. To Rozbłysk Gamma. Czarna Dziura powstaje w milisekundę. Gwiazda nie wie, że jest już martwa. Gwiazda eksploduję pozostawiając po sobie dwa Czarną Dziurę i dwa strumienie plazmy pędzące z prędkością światła. Pod względem ilości energii ustępują tylko Wielkiemu Wybuchowi. Rozbłyski Gamma istnieją tylko kilka sekund i niszczą wszystko na swojej drodze. Na szczęście Rozbłyski Gamma nie zostały zaobserwowane w naszej galaktyce, co nie znaczy, że w przeszłości nie miały miejsca, ponieważ teleskopy zostały wynalezione stosunkowo niedawno. Licząc Rozbłyski Gamma, można ustalić, ile powstaje Czarnych Dziur. Zajmuje się tym, wystrzelona w 2004 roku, sonda SWIFT. Sonda SWIFT widzi tylko wycinek Wszechświata, mimo to wykrywa jeden Rozbłysk Gamma dziennie. Poniżej najpotężniejszy, zaobserwowany Rozbłysk Gamma zarejestrowany przez sondę SWIFT na drugim końcu Wszechświata!
http://www.youtube.com/watch?v=AiA813iprYw&
*źródło Discovery Channel
Wszechświat jest pełen Czarnych Dziur, są ich miliony miliardów. Naukowcy już planują bezzałogową misję, aby zbadać tego potwora. W Czarnej Dziurze czas się zatrzymuje a grawitacja rośnie do nieskończoności. Krawędź Czarnej Dziury jest nazywana Horyzontem Zdarzeń. To czasoprzestrzenna krawędź znanego Wszechświata. Powierzchnia za Horyzontem Zdarzeń nie jest materialna, ale to, co się znajdzie w tym miejscu przepada na zawsze. W pobliżu Horyzontu Zdarzeń dzieją się dziwne rzeczy. Gdybyśmy spadali na Czarną Dziurę stopami w dół, działała by na nie silniejsza grawitacja. Nasze stopy były by przyciągane bardziej niż głowa, bylibyśmy rozciągani jak guma do żucia. W efekcie czego poszczególne nasze fragmenty ciała rozrywane były by na dwie części, a te dwie na kolejne dwie części i tak dalej, aż do rozerwania na atomy, a te atomy również zostałyby rozerwane. Załóżmy przez chwilę, że wysłana sonda nie zostanie rozerwana. Co się wtedy dzieje? Ekstremalna grawitacja zatrzymuje czas. Inaczej mówiąc, czas tam nie płynie. Wydaje się to szalone, ale takie są efekty. Dla obserwatora sonda zwolni i pozornie zatrzyma się na krawędzi Horyzontu Zdarzeń. Nie zaobserwujemy jak wpada do środka, bo jej czas płynie nieskończenie powoli. W rzeczywistości sonda się nie zatrzyma i wleci w Horyzont Zdarzeń. Grawitacja Czarnej Dziury wciąga wszystko do centralnego punktu nazywanego Osobliwością. Nikt nie wie, co dzieje się w środku Czarnej Dziury. Załamują się tam prawa fizyki. Osobliwość to punkt nieskończonej grawitacji, gdzie wyrażenia czas i przestrzeń tracą jakiekolwiek znaczenie. Naukowcy nie wiedzą czym naprawdę są Czarne Dziury. Pewne obiekty ignorują prawa fizyki. Muszą zatem istnieć ogólniejsze prawa, których jeszcze nie znamy.
Większość Czarnych Dziur ma około 30 kilometrów średnicy, czyli to średnica bardzo dużego miasta. Niektóre są jednak znacznie większe. To Supermasywne Czarne Dziury i dochodzą do rozmiarów Układu Słonecznego. Jeden z takich potworów znajduje się w centrum naszej galaktyki - Drogi Mlecznej i ma masę 4 milionów Słońc. Poszukiwanie Czarnej Dziury w środku galaktyki to jak szukanie kogoś w Warszawie będąc w Tokio. Jednak po 15 latach badań udało się ją znaleźć. Częściowo nasza galaktyka nie rozpada się dzięki Supermasywnej Czarnej Dziurze, ale utrzymuje ją w całości jeszcze Ciemna Materia i Ciemna energia. Ale to już inny, osobny temat.
Większość galaktyk ma Supermasywną Czarną Dziurę. Czarna Dziura Galaktyki Andromeda ma masę 140 milionów Słońc, a galaktyki M87 - masę 20 miliardów Słońc. Jak powstały i co robią w centrum galaktyk? Odpowiedzi należy szukać 13.700.000.000 milionów lat temu. Wszechświat był wtedy wypełniony gazem. Tam gdzie mgławice były gęste, powstały miliony gwiazd. Większość była olbrzymia. Wypalały się szybko tworząc Czarne Dziury. We wczesnym Wszechświecie masywne gwiazdy usytuowane blisko siebie ulegały kolapsom w Czarne Dziury, które następnie dzięki grawitacji, zaczęły się łączyć w większe Czarne Dziury. Wokół powstawały nowe gwiazdy i zaczęła formować się galaktyka. Czarna Dziura wsysała więcej gazu niż mogła pochłonąć. Ich nadmiar był wyrzucany. Wylatywał w przestrzeń w postaci plazmowych jetów. Były dwudziestokrotnie szersze niż Układ Słoneczny. W ten sposób właśnie powstaje

..:: KWAZAR ::..

Kwazary to najjaśniejsze obiekty we Wszechświecie. Świecą jaśniej od galaktyk. Kwazary wyrzucają olbrzymie ilości mas gazu. Około 1 tryliard ton w ciągu jednej sekundy. Kwazary wyrzucają coś podobnego do Wiatru Słonecznego. To wiatr Czarnej Dziury. W końcu jednak gaz się kończy, jety zanikają, a końcowy rozmiar galaktyki zależy od wielkości Czarnej Dziury. Młoda Droga Mleczna była najprawdopodobniej Kwazarem. Teraz jest ustabilizowana. Inaczej mówiąc, Kwazar to młoda galaktyka. Galaktyka jest jak człowiek, im młodszy, tym jest bardziej aktywny.
Teleskopy radiowe już odbierają sygnał od naszej Supermasywnej Czarnej Dziury, lecz dla naukowców to za mało. Chcą ją zobaczyć na własne oczy. A dokładniej zobaczyć obszar wokół Czarnej Dziury. Na razie jest to niemożliwe gdyż mamy za małe teleskopy. Możliwe jest, że Czarne Dziury prowadzą do światów równoległych - do równoległego Wszechświata.
Czarna Dziura pochłania materię. Może po drugiej stronie zachodzi Wielki Wybuch. Być może właśnie w ten sposób narodził się nasz Wszechświat. Materia innego Wszechświata została zassana do Czarnej Dziury w wyniku Wielkiego Kolapsu a następnie wyrzucona z drugiej strony w postaci Wielkiego Wybuchu, z którego powstał nasz Wszechświat. Fizycy teoretyczni już od dawna zajmują się sprawą Czarnych Dziur. Na razie wiemy o nich tyle ile napisałem.
Jeśli rodzice znów będą Wam wmawiać, że potwory nie istnieją, dajcie im do przeczytania powyższy artykuł. :D

Opracowanie: Slavoo
Na podstawie własnej wiedzy oraz materiałów Discovery Channel, cioci Wikipedii i dzięki wujkowi Google.

..:: 99% problemów z komputerem siedzi na przeciwko monitora ::..
W dziale Wirusy i Spyware - Bezpieczeństwo w sieci, obowiązkowo podajemy logi z programów OTL i Gmer
Przed wykonaniem logów należy wyłączyć oprogramowanie emulujące napędy.
Opis jak to wykonać znajduje się TUTAJ.


#7 Fix00ser

Fix00ser

    Second Rank

  • Użytkownicy
  • 99 postów
  • Płeć:Mężczyzna

Napisano 16 03 2011 - 22:54

http://img86.imagesh...knowstareo8.gif
http://hubblesite.or...lery/wallpaper/

#8 SLAVOO

SLAVOO

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 839 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:C:\boot.ini

Napisano 16 03 2011 - 23:06

..:: ŻYCIORYS WSZECHŚWIATA ::..
WSTĘP:
Aby zmierzyć dokładnie, co się wydarzyło w poszczególnych fazach Wielkiego Wybuchu, wprowadzono nową jednostkę czasu. CZAS PLANCKA.
Czas Plancka, to czas potrzebny fotonowi do przebycia długości Plancka. Wiek Wszechświata od narodzin po dziś dzień to 13 miliardów 700 milionów lat, a wyrażony w jednostkach Plancka to 8 × 10^60 tP (8 decylionów czasów Plancka). Jedna jednostka czasu Plancka to 5,391 x 10^-44 czyli 539 septylionowa 100 sekstyliardowa część sekundy. Bardzo mało prawda? :)
W ciągu jednej kwadrylionowej części sekundy, Wszechświat rozszerzył się kwadrylion razy. Została przekroczona prędkość światła. Jak to możliwe? Prawa fizyki pokazują nam, że nic nie może być szybsze od światła, ale przestrzeń może.

CZAS: przed 0 sekund.
Przed Wielkim Wybuchem nie istniało NIC. Nic, co można opisać słowami, zobaczyć, dotknąć ani opisać jakimkolwiek wzorem matematycznym. Trudno w to uwierzyć i zrozumieć. Rozwiązanie tej największej zagadki Wszechświata, pozwoli rozumieć powstanie czasu, przestrzeni i materii. Starożytni filozofowie uważali, że "coś" nie może powstać z "niczego". Prawa fizyki jednak na to pozwalają. Astrofizycy i kosmologowie w dalszym ciągu starają się ustalić, co było zanim narodził się Wszechświat.

CZAS: 0 sekund.
Początek czasu i przestrzeni. Wiemy tyle, że NIC zmieniło się punkt o nieskończonej gęstości i temperaturze. To była czysta energia. Materia jeszcze wtedy nie istniała. Wszystko co teraz widzimy, było na początku ściśnięte do rozmiaru punktu o wielkości mniejszej niż jądro atomu. Praktycznie można założyć, że był to nieskończenie mały punkt, więc jego wielkość można porównać do matematycznego punktu. Ten punkt mieścił w sobie energię, z której powstał cały znany nam Wszechświat czyli około 200 miliardów galaktyk, a w każdej z nich około 400 miliardów gwiazd. Oddziaływała wtedy tylko jedna siła. Wszechświat był amorficzny. Niektórzy zadają pytanie "W którym miejscu powstał Wszechświat?". Odpowiedź jest: Wszędzie, ponieważ wtedy nie było przestrzeni.

CZAS: kilkanaście czasów Plancka.
Wszechświat był wielkości dłoni. To była czysta energia. Był niewiarygodnie gorący. Jego temperatura oscylowała w granicach 100 kwintylionów stopni Celcjusza. Chwilę potem jest już wielkości Ziemi, a potem Układu Słonecznego. Pojawiła się grawitacja. To ona zadecydowała o rozmiarze i strukturze Wszechświata.

CZAS: 100 sekstylionowa część sekundy.
Wszechświat powiększył się bilion bilionów, bilionów razy i stygnie. Jego temperatura wynosi 100 kwadryliardów stopni Celcjusza. Stygnięcie wymusza kolejny etap ewolucji. Energia zmienia się w cząstki subatomowe. W ten sposób powstaje pierwsza materia.

CZAS: jedna bilionowa część sekundy.
Wszechświat rozszerza się nadal. Jego temperatura to biliard stopni Celcjusza.

CZAS: jedna milionowa część sekundy.
Powstają protony i neutrony. Temperatura bilion stopni Celcjusza.

CZAS: 1-5 sekund.
Temperatura 9 miliardów stopni Celcjusza. Powstaje materia i antymateria. Rozpoczyna się walka pomiędzy nimi. Zderzenia powodują, że cząstki materii i antymaterii ulegają anihilacji i zamieniają się w czystą energię. Na szczęscie powstało trochę więcej materii niż antymaterii i to z tej nadwyżki powstał cały znany nam Wszechświat. Na miliard cząstek antymaterii było miliard i jedna cząstka materii. To niewiele ale wystarczyło do powstania Wszechświata. Powstają pierwsze atomy i pierwiastki. Na początku wodór.

CZAS: 5 sekund do 3 minut.
Powstaje hel i lit. Temperatura to miliard stopni Celcjusza. Przez trzy minuty wydarzyło się wszystko co jest interesujące.


CZAS: 3 minuty do 380.000 lat.
Wszechświat jest mleczny, ponieważ składa się z chmury elektronów. Powstają kolejne, lekkie pierwiastki. To cegiełki do budowy pierwszej materii.

CZAS: 380.000 lat.
Wszechświat staje się wreszcie przeźroczysty, a temperatura spada do 2.700 stopni Celcjusza. Masowo zaczynają powstawać atomy.

CZAS: 200 milionów do miliarda lat.
Powstają pierwsze gwiazdy. Wybuchają Supernowe. Zaczynają się tworzyć zalążki galaktyk.

CZAS: 1 miliard lat.
Powstaje pierwsze galaktyki. W tym czasie powstaje również nasza galaktyka - Droga Mleczna.

CZAS: 9 miliardów lat.
Powstaje Układ Słoneczny oraz oczywiście Ziemia.

CZAS: 13 miliardów, 700 milionów lat.
To obecny wiek Wszechświata. Wszechświat nadal się rozszerza. Temperatura oscyluje w granicach minus 270 stopni Celcjusza, czyli jest bliska zeru bezwzględnemu - minus 273,15 stopnia Celcjusza.

Opracowanie: Slavoo
Na podstawie własnej wiedzy.

..:: 99% problemów z komputerem siedzi na przeciwko monitora ::..
W dziale Wirusy i Spyware - Bezpieczeństwo w sieci, obowiązkowo podajemy logi z programów OTL i Gmer
Przed wykonaniem logów należy wyłączyć oprogramowanie emulujące napędy.
Opis jak to wykonać znajduje się TUTAJ.


#9 SLAVOO

SLAVOO

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 839 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:C:\boot.ini

Napisano 16 03 2011 - 23:09

..:: GWIAZDY ::..
- SŁOŃCE - Nasza gwiazda to karzeł w porównaniu z innymi gwiazdami we Wszechświecie. Ma tylko 1.392.000.000 kilometrów średnicy, czyli 109 razy więcej niż Ziemia. Waży około 1.9891x10^30 kilogramów (1 kwintylion 989 kwadryliardów 100 kwadrylionów kilogramów), więc stosunkowo nie dużo.

- OLBRZYMY
Czerwony Olbrzym to gwiazda od dwóch do ośmiu razy masywniejsza niż Słońce, ale jest setki razy większa niż Słońce. Nasze Słońce stanie się czerwonym olbrzymem za około 5 miliardów lat. Jego rozmiar zwiększy się wtedy około 200 razy i sięgnie orbity Ziemi.
Znane Czerwone Olbrzymy to na przykład: Aldebaran, Polluks i Deneb Kaitos (beta Ceti).

Błękitny Olbrzym to gwiazda dość masywna, a jej czas życia jest stosunkowo krótki i trwa od kilkudziesięciu do kilkuset milionów lat. Znane Błękitne Olbrzymy to Hadar i Bellatrix.

- NADOLBRZYMY
Czerwony Nadolbrzym to gwiazda od 10 do 20 razy masywniejsza od Słońca. Ich średnica sięga 1000-1200 razy średnica naszej gwiazdy. Gwiazda taka żyje około miliona lat. Najbardziej masywne czerwone nadolbrzymy zmieniają się w gwiazdy Wolfa-Rayeta, te mniejsze, kończą swój żywot w wybuchu Supernowej.
Najbardziej znane Czerwone Nadolbrzymy to Betelgeza, Antares, Mira Ceti (w konstelacji Wieloryba), Ras Algethi (w konstelacji Herkulesa) i Gwiazda Granat (w konstelacji Cefeusza).

Błękitny Nadolbrzym. Masa tych gwiazd to od 10 do 50 mas Słońca a średnica to około 50 razy więcej niż nasza gwiazda. Żyją krótko, od 10 do 60 milionów lat. Najbardziej znanym Błękitnym Nadolbrzymem jest Rigel, najjaśniejsza gwiazda w konstelacji Oriona, mająca masę 20-krotnie większą od Słońca i świeci 60 000 razy jaśniej od niego.

- HIPEROLBRZYMY lub SUPERGIGANTY
Bardzo rzadko występujące gwiazdy we Wszechświecie. Najbliższy nam Hiperolbrzym znajduje się w odległości 3000 lat świetlnych od Ziemi. To VV Cephei.
Hiperolbrzymy są 100 lub więcej razy masywniejsze od Słońca i bardzo wielkie. Niektóre z nich sięgają 3.000.000.000 kilometrów średnicy i są tysiące razy jaśniejsze od Słońca.
Pozostałe znane, ważniejsze Hiperolbrzymy, które znajdują się w Drodze Mlecznej to:
Eta Carinae, oddalona od Ziemi o 8000 lat świetlnych, około 130 razy masywniejsza od Słońca i 6 000 000 razy jaśniejsza od niego, ma około miliard kilometrów średnicy.
Pistol Star, oddalona od Ziemi o 25.000 lat świetlnych, średnica około 400 razy większa od Słońca i jest jaśniejsza od niego 11 milionów razy.
LBV 1806-20 znajduje się w odległości 45.000 lat świetlnych od nas, jest 170 razy większa od Słońca i jaśniejsza 40.000.000 razy.
VY Canis Majoris - Największa znana gwiazda. Znajduje się w konstelacji Psa, w odległości około 1.500 parseków czyli 4.900 lat świetlnych od nas. Jej średnica to 3 miliardy kilometrów. Gdyby wstawić ją w nasz Układ Słoneczny zamiast Słońca, sięgała by orbity Saturna. Mimo tak olbrzymich rozmiarów waży tylko 20 razy więcej niż nasze Słońce.

Pełna lista największych, znanych nam gwiazd znajduje się tutaj: KLIK

Opracowanie: Slavoo na podstawie wiedzy własnej.
Skorzystałem również z zasobów niezawodnej cioci Wikipedii. www.pl.wikipedia.org

..:: 99% problemów z komputerem siedzi na przeciwko monitora ::..
W dziale Wirusy i Spyware - Bezpieczeństwo w sieci, obowiązkowo podajemy logi z programów OTL i Gmer
Przed wykonaniem logów należy wyłączyć oprogramowanie emulujące napędy.
Opis jak to wykonać znajduje się TUTAJ.


#10 SLAVOO

SLAVOO

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 839 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:C:\boot.ini

Napisano 16 03 2011 - 23:11

Podróż na kraniec obserwowalnego Wszechświata w sześć i pół minuty :)

http://www.youtube.com/watch?v=BlAkCeQZxwg&

..:: 99% problemów z komputerem siedzi na przeciwko monitora ::..
W dziale Wirusy i Spyware - Bezpieczeństwo w sieci, obowiązkowo podajemy logi z programów OTL i Gmer
Przed wykonaniem logów należy wyłączyć oprogramowanie emulujące napędy.
Opis jak to wykonać znajduje się TUTAJ.





Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych