Skocz do zawartości


tablety.pl
Zdjęcie
- - - - -

Faq/Howto




  • Zaloguj się, aby dodać odpowiedź
15 odpowiedzi w tym temacie

#1 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 29 04 2005 - 10:34

W tym topiku będą umieszczane tylko i wyłącznie gotowe porady, rozwiązania etc, żadnych pytań !
jeżeli ktoś będzie chciał coś dodać, powinien skontaktować się z moderatorem działu.

Spis treści:
1. Linuksowe systemy plików
2. Montowanie partycji Fat/Ntfs oraz plik /etc/fstab
3. Podstawowe komendy w Linuxie
4. Jak postawić serwer na dynamicznym IP
5. Kompilacja kernela z serii 2.6.x
6. Instalacja sterownikow nvidia w Linuksie
7. Prawa dostępu do plików w Linuksie - opis, polecenie chmod i chown
8. Jak ułatwić sobie życie w konsoli
9. Drukowanie
10. Co i gdzie jest w Linuksie
11. Usługi
12. Optymalizacja Linuksa
13. Instalacja KMplayera
14. Co robić gdy się zawiesi
15. Wyłączanie systemowego głośniczka

Użytkownik thx4 edytował ten post 19 07 2009 - 15:41
naprawa spisu

Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#2 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 16 07 2005 - 17:33

Linuksowe systemy plików

Istnieje kilka systemów plików na Linuksa; oto najpopularniejsze z nich:

Ext2 -drugi rozszerzony system plików dla systemu Linux. Jest sprawdzonym i popularnym linuksowym systemem plików, którego główną wadą jest to, że nie posiada księgowania. Powoduje to, iż jego regularne kontrole przy starcie systemu bywają długotrwałe. Obecnie istnieją nowoczesne systemy plików z księgowaniem, które można szybko sprawdzić i to właśnie te polecamy naszym użytkownikom. Księgowanie zapobiega długotrwałym kontrolom podczas uruchamiania systemu oraz ewentualnym błędom spójności danych.
Ext2 rozwinął się z rozszerzonego systemu plików ext. Rozpoznanie uszkodzenia systemu plików (np. po załamaniu się systemu) nastepuje przy starcie systemu, co pozwala na automatyczne naprawianie szkód za pomocą oddzielnego programu (e2fsck), uszkodzone pliki zapisywane są w katalogu lost+found.
System plików ext2 zawiera mechanizm zapobiegający znacznej fragmentacji dysku.
Ext2 obsługuje partycje o wielkości do 4 TB i pliki o wielkości do 2 GB. Nazwy plików mogą mieć 255 znaków długości.
Ważnym elementem systemu ext2 są wolne pola w strukturach danych - to dzięki nim między innymi możliwa jest konwersja "w locie" do systemu ext3 - wykorzystuje on po prostu część z nich do przechowywania swoich danych.


Ext3 -to nowoczesny system plików oparty na ext2. Jest to domyślny system plików w większości dystrybucji systemu GNU/Linux opartych na jądrze 2.4 oraz nowszych. System ten jest rozszerzeniem ext2 i poza dodanym księgowaniem nie różni się od niego prawie niczym.

W odróżnieniu od większości innych systemów z księgowaniem ext3 daje do wyboru trzy tryby księgowania:
* w trybie najbezpieczniejszym księgowane są zarówno metadane jak i zwykłe dane
* w trybie domyślnym księgowane są tylko metadane
* istnieje jeszcze jeden tryb, w którym księgowane są również tylko metadane, ale jest mniej bezpieczny, bo pozwala na modyfikacje danych objętych metadanymi nie zapisanymi jeszcze na dysk

Ext3 dodaje dokładny zapis zmian na dysku co w razie nagłego wyłączenia systemu umożliwia szybsze przywrócenie spójności systemu plików niż ext2. Inną zaletą tego systemu plików oprócz dużego bezpieczeństwa danych jest to, że bardzo łatwo przekonwertować do niego system plików ext2.
Jest on bardzo dobrym i niezawodnym rozwiązaniem. Posiada ukrytą opcję korzystania z drzewa b, co znacznie poprawia wydajność niemal we wszystkich sytuacjach. Krótko mówiąc, ext3 jest świetny :)


ReiserFS -zwany także Reiser3 to system plików zaprojektowany i zaimplementowany przez grupę kierowaną przez Hansa Reisera. ReiserFS jest obecnie obsługiwany przez Linux i może być w przyszłości włączony do innych systemów operacyjnych. ReiserFS to jeden z pierwszych systemów plików z księgowaniem dla Linuxa.
Jest oparty na drzewie B*, cechuje się dużą wydajnością. Przy wielu małych plikach (poniżej 4k) może być szybszy od ext3 nawet piętnastokrotnie - jest to między innymi korzystne przy obsłudze kolejek wiadomości w grupach dyskusyjnych. ReiserFS jest wysoce skalowalny i posiada księgowanie, a począwszy od jądra 2.4.18, charakteryzuje go niezawodność i użyteczność zarówno na partycjach ogólnego przeznaczenia jak i w ekstremalnych przypadkach, takich jak ogromne partycje, operacje na wielu bardzo małych, lub bardzo dużych plikach czy też operacje na katalogach zawierających dziesiątki tysięcy plików.


XFS - 64-bitowy system plików zaprojektowany przez firmę Silicon Graphics Inc. z przeznaczeniem do użycia go w systemie operacyjnym IRIX (wersja UNIX-a firmy SGI). Aktualnie jest dostępna również jego implementacja dla systemu Linux rozwijana przez SGI jako projekt na licencji wolnego oprogramowania.
Jest bardzo funkcjonalny i zoptymalizowany do skalowalności. Zalecany jest wyłącznie do systemów z nowoczesnymi dyskami SCSI i/lub ciągłego zapisu danych z nieprzerwanym dostępem zasilania. Ponieważ XFS przechowuje dużo danych w pamięci RAM, źle zaprojektowane programy (te nie zachowujące odpowiednich środków ostrożności podczas zapisywania plików na dysk, których niestety jest sporo) mogą doprowadzić w razie padu systemu do utraty danych.
XFS pozwala na obsługę dużych dysków twardych. Maksymalny rozmiar woluminu jest ograniczony do 18 milionów TB. Natomiast rozmiar pojedynczego pliku może wynosić maksymalnie 2^63 bajtów czyli ponad 8 milionów TB (dokładnie 8 388 608 TB). Rozmiar jednostki alokacji może wynosić od 512 bajtów (wielkość fizycznej jednostki alokacji) do 1 MB.

XFS posiada szereg cech zaawansowanego systemu plików do zastosowań serwerowych oraz dla wydajnych stacji roboczych.
Najciekawszym z nich jest realtime subvolume - udostępnienie procesowi możliwości zarezerwowania dla siebie pasma dostępu do podanego pliku, o podanej szerokości (w bajtach na sekundę). Znajduje to zastosowanie na przykład przy obróbce m.in. plików multimedialnych, gdzie proces musi mieć stały szybki dostęp do plików, aby umożliwić edycję ich na bieżąco.
Drugie rozwiązanie aktualnie szeroko już stosowane to księgowanie metadanych, dzięki któremu sprawdzenie i naprawienie błędów w strukturze systemu plików zajmuje ułamki sekund. Dane nie są jednak, ze względów wydajnościowych księgowane, co powoduje niekiedy utratę zawartości pliku podczas awarii (jest to możliwe tylko wtedy, gdy metadane zostały zmienione, a dane nie zostały jeszcze zapisane na dysku).
Innym interesującym rozwiązaniem jest możliwość defragmentacji systemu plików XFS zamontowanego i posiadającego otwarte pliki (pliki otwarte w trybie do zapisu nie są defragmentowane). Stworzenie, usunięcie czy modyfikacja pliku, który nie jest aktualnie optymalizowany nie powoduje przerwania tego procesu.


JFS -to bardzo wydajny system plików opracowany przez firmę IBM, wyposażony w księgowanie. Charakteryzuje się wysokim bezpieczeństwem przechowywania danych (odporność na 'twardy reset'), uzyskuje dobrą wydajność na plikach średniego rozmiaru. Jest dość nowy i jest jeszcze za wcześnie by oceniać jego stabilność (wszędzie to piszą :D)
Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#3 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 16 07 2005 - 17:37

Montowanie oraz plik /etc/fstab

Aby móc korzystać pod Linuchem z partycji Fat/Ntfs od Windowsa należy je zamontować.

Aby to zrobić należy wykonać polecenie (z poziomu root-a):
mount /dev/hdXY /punkt_montowania -t system_plików
Gdzie X to dysk:
'a' to primary master,
'b' to primary slave,
'c' to secorary master,
'd' to seconary slave.
A Y oznacza numer partycji liczony od 1 (np. hdb2 bedzie oznaczało drugą partycję logiczną na drugim dysku twardym) . Nie stosujemy go w przypadku montowania np. napędów CD-ROM (wpisujemy np. /dev/hdc i tyle)

To jakie posiadamy partycje/dyski możemy podejrzeć za pomocą polecenia fdisk -l (z konta roota)

Punkt montowania - to katalog, zazwyczaj w /mnt. Przed zamontowaniem dysku punkt montowania (katalog o dowolnej nazwie w /mnt) musi istnieć! Tworzymy go poleceniem mkdir (np. mkdir /mnt/windows utworzy w /mnt katalog 'windows')
Przegląd dostępnych opcji dla polecenia mount:

-h - wyświetla pomoc
-v - tryb szczegółowy, wypisuje różne informacje podczas montowania
-t typ - określa typ systemu plików montowanej partycji, mozliwe typy to: adfs, affs, autofs, coda, coherent, cramfs, devpts, efs, ext, ext2, ext3, hfs, hpfs, iso9660, jfs, minix, msdos, ncpfs, nfs, ntfs, proc, gnx4, ramfs, reiserfs, romfs, smbfs, sysv, tmpfs, udf, ufs, umsdos, vfat, xenix, xfs, xiafs (troche tego jest... )
-a - automatycznie montuje wszystkie partycje/dyski opisane w pliku /etc/fstab
-n - zamontowanie, bez umieszczania pozycji w /etc/mtab
-o opcje - dodatkowe opcje, zależne od systemu plików (patrz. 4 kolumna w /etc/fstab)


PRZYKAD
Aby zamontować drugą partycję pierwszego dysku (niech to będzie druga partycja, z M$ Windows) należy wykonać polecenie:
mount /dev/hda2 /mnt/dysk_d -t vfat

Ja jednak nigdy tego nie robię, lepszym sposobem jest edycja pliku /etc/fstab
Dzięki udanej edycji montowanie będzie zautomatyzowane, linux będzie montował dane dyski już podczas bootowania.

Wpis do /etc/fstab może wyglądać następująco:
/dev/hda1 /mnt/windows vfat codepage=852,iocharset=iso8859-2,rw,umask=000,uid=0,gid=0
albo np. taki:
/dev/hda1 /mnt/windows vfat rw,umask=000,uid=0,gid=0 0 0
a dla partycji ntfs :
/dev/hda1	   /mnt/windows	ntfs	umask=0222	  0	   0

Składnia pliku jest następująca:
Pierwsze 4 kolumny znamy już z polecenia mount, są to: urządzenie/dysk, punkt_montowania, rodzaj systemu plików i opcje ( -o ). Opcje odzielamy od siebie przecinkami.
Jest kilka opcji do wyboru, m. in.:

defaults - domyślne opcje
auto - dysk montowany automatycznie (opcja ustawiana domyślnie)
noauto - dyski nie montowane automatycznie
rw - dysk do odczytu i zapisu
ro - dysk tylko do odczytu
users - umożliwienie montowania dysku zwykłym użytkownikom
nouser - zakaz montowania przez zwykłych użytkowników
suid - zezwolenie na wykonywanie poleceń SUID i SGID
gid=wartość - ustawienie wartości GID (identyfikatora grupy) dla każdego pliku systemu plików
uid=wartość - to samo co gid=wartość, tyle, zę ustawienia dotyczą UID (identyfikatora grupy)
umask=wartość - określenie wartości umask (maksymalne prawa dostępu) dla plików systemu plików (000 daje odczyt, zapis i wykonanie wszystkim użytkownikom, a 777 nie daje żadych praw )
debug - wyświetlanie komunikatów uruchomieniowych (ext2, MSDOS)
nosuid - bity SUID i GUID nie mają znaczenia
exec - zezwolenie na wykonywanie poleceń
noexec - odwrotne do exec



Przedostatnia kolumna to tzw. dump i służy do określenia czy system plików ma być zrzucany w celu zrobienia kopii zapasowej ('1'), czy też nie ('0')

Ostatnia kolumna to tzw. fsckorder i używany jest do określenia czy system plików powinien być sprawdzany i w jakiej kolejności. Jeżeli pole ma wartość '1' oznacza to parycję inicjacyjną, a jeżeli ma watrość '0' polecenie fsck nie musi sprawdzać systemu plików.

Po zedytowaniu pliku, wydajemy polecenie mount -a, aby podmontować dyski bez potrzeby restartu kompa.

Aby móc zamontować partycję z systemem plików np. X jajko musi je obsługiwać. Opcje odpowiedzialne za ich obsługę znajdziemy w 'konfiguratorze' jajka, w zakładce 'File Systems'. Wybran FS możemy ustawić jako moduł, lub wkompilować. Ważne jest także, aby FS partycji głównej (to ta, którą montuje się w '/', zawierająca katalog główny) był wkompilowany, a nie 'wmodułowany'. W popularnych dystrybucjach system plików vfat jest domyslnie wmontowany, ale nie we wszystkich.


dodatkowe info:
man mount, man fstab
Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#4 szamrok

szamrok

    Expert Rank

  • Użytkownicy +
  • 1965 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Kraków

Napisano 16 07 2005 - 18:11

Podstawowe komendy w Linuxie
autor:Greencell

Niektórzy z was zapewne instalując Linux’a niemiała pojęcia że aby w miare sprawnie posługiwać się tym systemem trzeba znać komendy systemowe. Przedstawię tutaj tylko podstawowe komendy a potem kilka przykładów.

cp - kopiowanie
mv - przenoszenie
mkdir - tworzenie nowego katalogu
touch - tworzenie nowego pliku
rm - usuwanie pliku
rmdir - usuwanie pustego katalogu
rm -r - usuwanie katalogu wraz z podkatalogami i plikami
cd kat - wejdź do katalogu
cd .. - wejdź jeden katalog wyżej
cd / - wejdź do katalogu home
cd - wejdź do katalogu głównego
ls - wyświetl zawartość katalogu
pwd - aktualna ścieżka
cat - wyświetl zawartość pliku
grep - wyszukiwanie ciągu znaków
ps - aktualne procesy
kill - zamkięcie procesu
ln - tworzenie skrótu
passwd - zmiana hasła
chmod - ustawienie praw dostępu

Przykłady:
cp ../kat1/plik1 kat2/plik1 - skopiowanie pliku znajdującego się w równoległym katalogu do podkatalogu
cp ../kat1/plik1 kat2/plik2 - j.w. tylko zapisujemy plik pod inną nazwą
mv ../kat1/plik1 kat2/plik1 - przenoszenie pliku z równoległego katalogu do podkatalogu, plik żródłowy znika
mkdir kat1/kat2 - utworzenie podkatalogu w katalogu pierwszym
touch plik.txt - utworzenie pliku plik.txt
rm plik.txt - usunięcie pliku
rm -r kat1 - usunięcie całego katalogu
ls -al - pokaż całą zawartość katalogu w postaci listingu
cat plik.txt - pokaż zawartość pliku
grep "am" plik - wyszukiwanie ciągu znaków "am" w pliku
kill -9 PID - całkowite zabicie procesu o numerze PID
chmod u+x plik - nadanie użytkownikowi prawa wykonywania pliku, u oznacza użytkownika, g grupę, o wszystkich, natomiast x prawo wykonywania, w zapisu, r odczytu, + dodanie prawa, - zabranie
chmod 700 plik - nadanie wszystkich praw użytkownikowi, inny zapis, kolejne liczby odpowiadają u-g-o, natomiast 7 do dziesiętny zapis binarnej liczby 111, co po kolei oznacza r-w-x, żeby bardziej wyjaśnić
chmod 755 plik - oznacza wszystkie prawa dla użytkownika, natomiast dla grupy i innych oznacza nadanie prawa do odczytu i wykonywania pliku
chmod u+s plik - oznacza nadanie użytkownikom pliku praw właściciela

more, less - pagery, dzielą tekst jeżeli się nie mieści na stronie
sort - wyświetlenie informacji alfabetycznie
| - łączy polecenia
>, >>, <, << - przekazywanie

Przykłady:
ls -al | more - wyświetlenie zawartości katalogu z podziałem na strony
ls - al > plik.txt - zapisanie zawartości katalogo do pliku
cat plik >> plik.txt - dołączenie do pliku.txt zawartości innego pliku
mail user@adres < plik - wysłanie pliku mailem

mc - uruchamia program Midnight Commander, jest to nakładka na shella, która bardzo ułatwia i przyspiesza zarządzanie plikami i folderami. Zawiera także narzędzie do edycji plików mcedit
lynx - pełnowartościowa tekstowa przeglądarka internetowa
top - menedżer procesów
pine - konsolowy klient pocztowy
ping - sprawdza, czy komputer jest uruchomiony
vi - sztandarowy edytor
startx - uruchamiamy tryb graficzny

tar - menedżer pakowania plików
gzip - menedżer pakowania plików
gunzip - menedżer rozpakowania plików

Przykłady:
tar -cvf plik.tar plik_do_pakowania - spakowanie pliku z wyświetleniem pakowanych plików
tar -zcvf plik.tar.gz plik_do_spakowania - spakowanie pliku
tar -xvf plik.tar - rozpakowanie pliku
tar -zxvf plik tar.gz - rozpakowanie pliku gz
tar -jxvf plik.tar.bz2 - rozpakowanie pliku bz2

Instalacja plików:
W przypadku źródeł spakowanych tar.gz, rozpakowujemy, wchodzimy do rozpakowanego katalogu i wpisujemy
./configure
make
make install


W przypadku instalowania plików rpm i src.rpm
rpm -Uhv plik.rpm
rpmbuild plik.src.rpm

Przykłady:
rpm -e - odinstalowanie
rpm -q - sprawdzenie czy dany pakiet jest zainstalowany
rpm -q -f plik - sprawdzamy, do którego pakietu plik należy
rpm -qi - gdzie się pakiet zainstalował
rpm -qa |grep "op" - wszystkie pakiety zawierające ciąg "op"
man <polecenie> - wyświetla instrukcję obsługi danego polecenia (razem ze wszystkimi możliwymi opcjami)

Sporo komend i ich szczegółowy opis można znaleźć TUTAJ
Dołączona grafika - darmowy program do katalogowania książek

#5 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 17 07 2005 - 10:19

Jak postawić serwer na dynamicznym IP
autor: Greencell

Ogólne Informacje:

W związku z ostatnimi promocjami jakie przeprowadziła Telekomunikacja Polska, stały dostęp do Internetu stał się bardzo popularny i ogólno dostępny dla większości Polaków. Mowa tu oczywiście o usłudze dostępu do Internetu ADSL Neostrada+ która oferuje swoim klientom asynchroniczny dostęp do sieci Internet z prędkością od klienta 128kbps i do klienta 512kbps. Zapewne niektórzy obecni jak i przyszli abonenci usługi chcą lub chciałaby w przyszłości postawić serwer: WWW, FTP lub jakiś serwer do gry np. w CounterStrik’a. Głównym problemem w tym przypadku staje się fakt posiadanego przez nas Dynamicznego Adres IP Host’a. Zastanawiamy się wtedy jak tego dokonać i czy w ogóle jest to możliwe. W takim przypadku zarejestrowanie domeny mijałoby się z celem, ponieważ domena przypisywana jest do konkretnego adresu IP, a my nigdy niesiemy kiedy nasz adres się zmieni i na jaki.

Z rozwiązaniem problemu przychodzi nam usługa Dynamic DNS świadczona przez wiele firm. Najpopularniejszym obecnie dostawcą takiej usługi jest NO-IP. Dalsza część opsiu będzie właśnie odnosić się do tego dostawcy. Z reguły podstawowe usługi świadczone są bezpłatnie, dopiero bardziej złożone i zaawansowane usługi są płatne.

Jak To Działa:

W miarę prosty opis działania Dynamic DNS:
# Na serwerze usługodawcy rejestrujemy swoją nazwę domeny, która przypisywana jest do naszego obecnego adresu IP


• Jeżeli korzystamy z usługi płatnej, możemy zarejestrować całą domenę lub wykorzystać tą którą ewentualnie już mamy, usługa darmowa daje do wyboru kilkanaście domen nadrzędnych w rodzaju xxx.no-ip.com, xxx.myftp.org, xxx.servercounterstrike.com


• Na naszym sererze instalujemy mały programik, który regularnie i na bieżąco sprawdza czy nasz adres IP nie zmienił się, i w przypadku zmiany informuje usługodawcę, który automatycznie dokonuje odpowiednich zmian w rejestrze swojego DNS’u


Instalacja i Konfiguracja:

#Pierwszym etapem jest zarejestrowanie się w serwisie i po krótkiej chwili odebranie mail’a z hasłem dostępu do usługi. Następnym krokiem jaki poczynimy będzie dodanie domeny: wpisujemy nazwę domeny, wybieramy z lity domenę wyższego rzędu, „Host Type” zostawiamy DNS Host (A) i to w zasadzie wszystkie informacje


#W kolejnym punkcie trzeba zainstalować klienta (auto-update klient) ściągamy plik no-ip.2.0.7.tar.gz, rozpakowujemy, make, make install: to ostatnie polecenie uruchamia od razu program konfiguracyjny; wybieramy interfejs do Internetu (w tym przypadku ppp0), hasło do no-ip i jeżeli domena była już aktywna na tej procedurze kończymy. Po tej operacji uruchamiamy klienta poleceniem /usr/local/bin/noip2. Konfiguracje można sprawdzić poleceniem noip2 –S, zmieniać noip2 –C itd.


#Od tej chwili będzie sprawdzany co minutę nasz aktualny adres IP i w razie jego zmiany serwer no-ip będzie informowany o konieczności aktualizacji wpisu. W końcu możemy uruchomić serwer, udostępnić potrzebne usługi i zacząć martwić się ewentualną kwestią zabezpieczeń przed użytkownikami o wysokich kompetencjach lecz niskich motywacjach a takich w świecie Internetu niestety nie brakuje.


Serwer na komputerze w sieci lokalnej:

Powyższy opis dotyczył uruchamiania serwera na komputerze bezpośrednio podłączonym do Internetu poprzez łącze typu DSL. Może się jednak zdarzyć, że korzystając z Neostrady czy InternetDSL poprzez linuksowy router będziemy chcieli udostępnić usługi komputera będącego stacją roboczą w naszej sieci lokalnej -- chociażby dlatego, że chodzi nam o uruchomienie jakiegoś Windows’owego gameserwera lub programu typu P2P. Rozwiązaniem jest tutaj przekierowanie portów (port forwarding). Polega to na dodaniu do ustawień firewalla reguł przekierowywujących cały ruch przychodzący na dany port routera na określony adres w sieci lokalnej - jeżli np. nasz program nasłuchuje na porcie nr 589, a uruchamiamy go na stacji roboczej o adresie 192.168.0.5, reguły będą wyglądały mniej więcej tak:

iptables -t nat -A PREROUTING -p tcp -dport 589 -j DNAT -to-destination 192.168.0.5:589

iptables -t nat -A PREROUTING -p udp -dport 589 -j DNAT -to-destination 192.168.0.5:589


------
dodatkowo:
Jeżeli w trakcie zmiany ip serwera, podłączone są do niego inne komputery, które pobierają dane w momencie zmiany ip, to w trakcie pobierania badź wysyłania zapytania do serwera wyświetli ci się znany błąd "Nie Można Wyświetlić Strony". Po kliknięciu na opcje "Odśwież" wszystko będzie "po staremu".

Przesiadując na hubach sieci DC nie widzimy rozłączeń, bo okres czasu zmiany i aktualizacji wpisu jest na tyle krótki że starta pakietów przesyłanych miedzy tobą a HUB'em jest na tyle mała iż pozwala na utrzymanie połaczenia.

W przypadku gdy zmiana następuje zaraz po "kontroli" to twoje podtzrymanie połączenia polega na twoim aktualny fizycznym połączeniu z innymi użytkownikami połączonymi do HUB'a. Chodzi mi o to że gdy jesteś w trakcie pobierania i przy założeniu że udostępniasz zasoby które są aktualnie pobierane od ciebie jest fizyczne połączenie z "innymi" co sprawia ze to wszystko funkcjonuje.
Kolejną sprawą jest fakt że przy intesywnym "korzystaniu" z IP zmiana jest małoprawdopodona bo pakiety są przekazywane między Tobą->Routerem->internet i w tym przypadku niema możliwości zmiany. Oczywiście to założenie.
Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#6 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 18 07 2005 - 21:42

Kompilacja kernela z serii 2.6x

Kompilacja kernela, tak w skrócie, ma na celu dopasowanie jąderka do naszego kompika :D
Przed jej rozpoczęciem warto zastanowić się co nasza maszyna ma pod maską, a także co chcemy mieć załadowane ze startem systemu. Całą operację najlepiej przeprowadzać z konta roota :D

Wygląda to jakoś tak:

1. Udajemy się na stronkę www.kernel.org i pobieramy źródła interesującego nas jaja.

2. Jeżeli uda się nam prawidłowo ściągnąć plik, to kopiujemy go do dowolnego katalogu (np. /usr/local/src albo /opt/src/kernel albo nawet ponoć w ~/jajo; ja to robię zawsze w /usr/src/linux ) i rozpakowujemy go - tar jxvf linux-wersja_kernela.tar.bz2, bo źródła zwykle spakowane są bzipem.

3. Wpisujemy cd wersja_jajka (żeby wejść do katalogu ze żródłami, jeśli ktoś się nie zorientował :)) i aby rozpocząć konfigurację wklepujemy :
-make menuconfig - to "tradycyjny" konsolowy konfigurator
-make xconfig - graficzny konfigurator oparty na qt
-make gconfig - graficzny konfigurator oparty na gtk
-make config - to jakiś archaiczny textowy konfigurator
w zależności od preferencji wybieramy jedno z powyższych poleceń :)

Teraz następuje proces konfiguracji - wszystko leży w naszych rękach :D
Opcje te ciągle się zmieniają, więc chyba nigdzie nie ma opisu wszystkich dostępnych, ale opis większości z nich możemy znaleźć tutaj:
Opis konfiguracji
a do 2.6.4 także tutaj:
Jajko na miękko

Opcje możemy zapisać na stałe lub zaznaczyć jako moduły

4. Po konfiguracji wydajemy polecenia
-make bzImage - tworzymy obraz jajka
-make modules - tworzymy moduły
-make modules_install - instalujemy te moduły

5. Najgorsze za nami :D Teraz trzeba przygotować jajeczko do korzystania z niego.
Możemy to zrobić poleceniem make install, który wszystko zrobi za nas, tzn skopiuje obraz kernela i System.map do /boot oraz skonfiguruje naszego bootloadera - nie wiem jak to wygląda w rzeczywistości, bo nigdy z tego nie korzystałem - nie ufam automatom :D
Możemy jednak zrobić to ręcznie. Będąc wciąż w katalogu z jajem wydajemy polecenie
cp arch/i386/boot/bzImage /boot/nazwa_jąderka_która_możemy_sami_wymyślić
oraz
cp ./System.map /boot/System.map
. To jeszcze nie wszystko :D, trzeba jeszcze skonfigurować naszego bootloadera - dodać wpis odpowiedzialny za nowe jajo; nie kasujemy przy tym wpisów od "starego" jaja, tak na wszelki wypadek jakby coś nie wyszło :) (jak to zrobić to myślę, że każdy wie, tak w skrócie wystarczy skopiować wpis od "starego jajka", tylko zmienić nazwę jaja, na tą która wymyśliliśmy :) )

6. Co zrobić, aby sprawdzić jak się sprawuje nowe jajeczko ?
reboot B)

Powodzenia !

BTW. W czasie konfiguracji nie ma potrzeby zaznaczać wszystkiego co możliwe, jak ja to robiłem, bo możemy się zdziwić "szybkością" z jaką sie uruchamia :) Mnie nie udało się do tej pory prawidłowo przeprowadzić tego procesu, tak aby wszystko było perfekt :D
Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#7 :: Dragonik ::

:: Dragonik ::

    Medium Rank

  • Na emeryturze
  • 180 postów
  • Lokalizacja:Najbardziej z pod pachy ;)

Napisano 24 07 2005 - 19:12

Instalacja sterowników Nvidia w Linuxie

(uwaga wszystkie polecenia należy robić na koncie roota!, gdyby instalator nie chciał się uruchomić należy wyłączyć X'y)

Niejedna osoba zainstalowała linuxa i zdziwiła się gdy włączyła jakąś gre wykorzystując Akcelator 3D (tuxracer itp.). Spowodowane jest to brakiem sterowników obsługujących 3D.

Sterowniki do kart graficznych możemy pobrać ze strony www.nvidia.pl .

Gdy ściągniemy pakiet o rozszerzeniu *.run przechodzimy do katalogu do którego ściągneliśmy plik wydając polecenie:
cd /tutajwpiszścieżkę/
Następnie wciskamy enter.

Gdy jesteśmy już w katalogu musimy wydać polecenie

sh nazwapliku
np: sh NVIDIA-Linux-x86-1.0-7664-pkg1.run

Następnie przejdzie instalator graficzny :D (z tym nie ma większych kłopotów),

Po instalacji należy wyedytować plik : /etc/X11/xorg.conf (np. programem Emacs, Nedit).
Gdy wyłączyłeś X'y należy je włączyć :D

Przed usunięciem wpisów należy się upewnić czy w sekcji Module istnieje wpis Load "glx", a poniższe linijki można usunąć lub zastąpić komentarzem:

Load  "dri"
Load  "GLcore"

Możemy je usunąć lub dodać przed linijką znaczek # np.:

#Load  "dri"
#Load  "GLcore"

Po tym zabiegu trzeba zmienić wpis Driver "nv" na Driver "nvidia" .

Zapisujemy wprowadzone przez nas zmiany i restartujemy komputer

Po ponownym uruchomieniu komputera powinno się pojawić logo Nvidia :D
"Jeśli nie wiesz co robić, nabieraj wysokości. Nikt się jeszcze nie zderzył z niebem..."

#8 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 06 08 2005 - 19:50

Prawa dostępu do plików w Linuksie - opis, polecenie chmod i chown


I Opis

W Linuksie każdy plik i katalog ma przypisane określone prawa, które mówią kto ma do tych plików dostęp i kto jest ich właścicielem. Prawa te reprezentowane są za pomoca liter i cyfr. Aby je obejrzeć nalezy wydac polecenie ls -l, wygląda to tak:

doman@ubuntu:~$ ls -l
razem 317348
-rw-r--r--  1 doman doman    177164 2005-06-26 12:56 apt.pdf
-rw-r--r--  1 doman doman  36895627 2005-07-02 14:47 ati-driver-installer-8.14.13.run
-rw-------  1 doman doman      5171 2005-08-06 18:16 błąd.txt
drwxr-xr-x  2 doman doman      4096 2005-08-04 15:57 Desktop
-rwxrwxrwx  1 doman doman 270687706 2005-03-18 21:15 et-linux-21.56-2.x86.run
lrwxrwxrwx  1 doman doman        30 2005-07-20 11:51 et -> /home/doman/enemy-te rritory/et
-rw-r--r--  1 doman doman      1705 2005-08-05 23:00 prawa dostępu do pliku

Jak widać, każdemu plikowi przypisane jest 10 znaków; idąc po kolei, oznaczają one:
1 - określa rodzaj pliku ( "-" oznacza plik, "d" oznacza katalog a "l" dowiązanie)
2,3 i 4 - określa prawa właściciela do pliku
5,6 i 7 - określa prawa grupy do której należy plik
8,9 i 10 - określa prawa innych użytkowników systemu

Zestaw tych praw można przedstawić za pomocą cyfr; ich znaczenie widzimy w tabelce:
Prawa  Wartość  Znaczenie
---  0  brak praw
r--  4  prawo do odczytu
rw-  6  prawa do odczytu i zapisu
rwx  7  prawa do odczytu zapisu i uruchomienia
r-x  5  prawa do odczytu i uruchomienia
--x  1  prawo do uruchomienia

Korzystając z tych cyfr możemy utworzyć zbiór praw dla plików w wartości liczbowej, gdzie pierwsza cyfra oznaczać będzie prawa właściciela, druga cyfra - prawa grupy a trzecia cyfra - prawa dla pozostałych użytkowników. Najlepiej widać to w poniższej tabeli:
Prawa dostępu  Wartość  Znaczenie
               liczbowa 
-rw-------  600     prawa do odczytu i zapisu tylko dla właściciela pliku
-rw-r--r--  644     prawa odczytu i zapisu dla właściciela oraz odczytu dla wszystkich pozostałych użytkowników.
-rw-rw-rw-  666  prawa odczytu i zapisu dla wszystkich użytkowników.
-rwx------  700  wszystkie prawa (odczyt, zapis, uruchomienie) tylko dla właściciela pliku.
-rwxr-xr-x  755  prawa do odczytu, zapisu i uruchomienia dla właściciela pliku oraz odczytu i uruchomienia dla wszystkich innych użytkowników
-rwxrwxrwx  777  wszystkie prawa dla wszystkich użytkowników (ustawienie niebezpieczne)
-rwx--x--x  711  prawa odczytu zapisu i uruchomienia dla właściciela pliku oraz prawo uruchomienia dla pozostałych użytkowników.
drwx------  700  dotyczy prawa zapisu i odczytu w katalogu tylko przez właściciela. Katalogom zawsze musi być ustawione prawo dostępu   x.
drwxr-xr-x  755  do takiego katalogu wszyskie prawa ma właściciel, a wszyscy pozostali użytkownicy mogą tylko odczytać jego zawartość.
drwx--x--x  711  wszystkie prawa ma właściciel. Katalog z takimi prawami dostępny jest także dla wszystkich pozostałych użytkowników, lecz jego zawartość jest przed nimi ukryta (polecenie ls nie wyświetli listy plików umieszczonych w tak oznaczonym katalogu). Aby odczytać plik użytkownik musi znać jego nazwę.



II Polecenie chmod - nadawanie praw dla plików

Za nadawanie praw dostępu odpowiada polecenie chmod, jego składnia wywołania wygląda tak:
chmod <prawa> <plik>

Prawa możemy nadawać za pomocą wartości symbolicznych (rwx), jak i numerycznych (0-7).

1) Jeśli chodzi o nadawanie praw przy użyciu w. symbolicznych, składnia wywołania będzie wyglądać następująco:
chmod [ugoa][+-=][rwxs] <plik>, gdzie poszczególnie opcje oznaczają:

u - (user) zmiane praw właściciela
g - (group) zmiane praw innych użytkowników z tej samej grupy
o - (other) zmiane praw użytkowników spoza grupy
a - (all) zmiane praw wszystkich użytkowników, to samo co ugo

+ - dodanie praw do tych istniejących
- - zabranie praw
= - przypisanie dokładnie tych praw

r - prawa do odczytu (od słowa read)
w - prawa do zapisu (od sł. write)
x - prawa do wykonania lub dostępu do katalogu (od sł. execute)
s - suid, specjalne prawo, stosowane w sytuacji, kiedy program należący do roota musi być uruchomiony przez użytkownika; stosowana tylko do plików wykonywalnych

W praktyce będzie to wyglądać np. tak:

- aby dać każdemu prawo do odczytu i zapisu pliku, ale nie do jego wykonywania, należy wykonać polecenie chmod a=rw plik
- usunięcie prawa zapisu dla wszystkich użytkowników innych niż właściciel pliku można zrealizować przez chmod go-w plik
- aby pozwolić użytkownikowi korzystać z polecenia "mount" użyjemy polecenia chmod +s /bin/mount
- można zmienić kilka praw w jednym poleceniu, oddzielamy nadanie praw przecinkiem: chmod a+r,go-w plik, co nadaje każdemu prawo do odczytu pliku i usuwa prawo zapisu wszystkim użytkownikom oprócz jego właściciela

2) W przypadku użycia wartości numerycznych, bedziemy się posługiwać wartościami liczbowymi widocznymi w drugiej tabeli. Kiedy będziemy chcieli nadać wszystkie prawa dla wszystkich użytkowników dla danego pliku, to posłużymy się poleceniem chmod 777 plik.
W sytuacji kiedy chcemy zmienić prawa dostępu do wszystkich plików w danym katalogu i jego podkatalogach skorzystamy z opcji -R; np. aby ustawić zestaw uprawnień 644 dla wszystkich plików w katalogu /home/doman/downloads , skorzystamy z polecenia: chmod 644 -R /home/doman/downloads


III Polecenie chown - zmiana właściciela plików

Aby zmienić właściciela pliku, musimy skorzystać z polecenia chown, którego składnia wywołania wygląda następująco:
chown <właściciel> <plik>

Przykładowo, jeśli będziemy chcieli dla użytkownika mama przypisać prawa dla pliku filmy.pdf, użyjemy polecenia: chown mama filmy.pdf
Mamy również możliwość zmiany właściciela całego katalogu (z podkatalogami), korzystamy wtedy z opcji -R, np w celu właściciela w katalogu downloads korzystamy z polecenia:
chown -R mama downloads



~ "tabele" skopiowałem ze strony http://www.xlin.hg.pl/prawa.html
Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#9 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 17 08 2005 - 20:05

Jak ułatwić sobie życie w konsoli :D

Oto 4 krótkie rady na ułatwienie sobie pracy w terminalu:


1. Dodawanie tekstu do pliku

Chodzi mi o korzystanie z ">" i ">>". Przy ich pomocy możemy dodawać do wybranego pliku określone wyrazy/dane/polecenia, a nie chcemy korzystać z żadnego edytora; przydaje się to również w sytuacji kiedy pracujemy w danym katalogu, a chcemy dokonać zmian w pliku znajdującym się w innym katalogu. Np:
echo "paszczak" > /home/doman/docs/pliki/test spowoduje, że zawartość pliku "test", będzie wyglądać tak:

paszczak

Kiedy następnie użyjemy polecenia echo "Dolina Muminkow" > /home/doman/docs/pliki/test, zawartość pliku zmieni się na:

Dolina Muminkow

Widać wyraźnie, że zawartość pliku została zmieniona na tą nową. Co w sytuacji, kiedy chcemy coś dodać do pliku, zachowując jednocześnie jego poprzednią zawartość? Do tego służy ">>"
Teraz kiedy wpiszemy:
echo "Szamrok to paszczak" >> /home/doman/docs/pliki/test, nasz testowy plik będzie wyglądał następująco:

Dolina Muminkow
Szamrok to paszczak

:D


2. Aliasy

Aliasy mają na celu ułatwić nam pracę z długimi poleceniami, gdyż przy pomocy utworzonych przez nas aliasów, zamiast polecenia składającego się z 30 znaków, możemy użyć kilku liter. Litery te staną się naszym skrótem, który dokonaja dokładnie tego samego co długie polecenie :)
Jak to wygląda w praktyce? A więc wybieramy sobie jakieś dłuższe polecenie, z którego często korzystamy, a także wymyślamy sobie nasz skrót którym będziemy się posługiwać.
Słkadnia polecenia wygląda następująco:
alias <skrót>=<'polecenie'>
Możemy użyć dosłownie każdego polecenia. Np:
alias down='shutdown -h now'
alias faq='nautilus /mnt/dane/dokumenty/faq'

Ja dość często będąc na Ubu korzystam z chroota na partycję od Gentoo, a że mam zablokowanego roota, korzystam przy tym z sudo; moje polecenie do wykonania tej czynności wygląda następująco: sudo chroot /mnt/gentoo /bin/bash. Aby ułatwić sobie życie, za pomocą aliasu utworzyłem skrót "Gentoo":
alias Gentoo='sudo chroot /mnt/gentoo /bin/bash'
Od tej pory mogę używać poleceniaGentoo, aby wykonać chroota na daną partycję. Jeśli chciałbym zlikwidować dany alias, posłużyłbym sie poleceniem:
unalias <skrót>
W moim przypadku wyglądało by to tak: unalias Gentoo
Jednak tak wykonany alias działa tylko do czasu zamknięcia konsoli. Aby działał na stałe należy go wpisać do pliku .bashrc zarówno w katalogu użytkownika, jak i katalogu roota, jeśli chcemy aby obaj z niej korzystali :)
Polecenie alias wyświetli nam listę wszystkich aktualnych aliasów.


3. Skrypty

Nieco inną metodą na ułatwienie pracy w konsoli jest tworzenie skryptów z wybranym poleceniem czy też poleceniami. Wyglądają one następująco:
#!/bin/bash
polecenie
Po stworzeniu skryptu musimy go przeniść do /bin oraz mu nadać prawa do wykonywania.
Jak to wygląda w praktyce? Załóżmy, że dla frajdy chcemy mieć skrypcik o nazwie "muza", dzieki któremu otworzymy katalog z naszymi plikami z muzyką oraz nasz ulubiony player. Po kolei:
Tworzymy plik:
touch muza
Otwieramy go naszym ulubionym edytorem tekstu, np:
nano -w muza
Wpisujemy tam:

#!/bin/bash
nautilus /mnt/dane/muzyka
xmms

Zapisujemy i zamykamy edytor (ctrl +x), a następnie kopiujemy plik do katalogu /bin :
cp muza /bin/muza
Nadajemy mu prawo wykonania (i zapisu w przykładzie) dla wybranej osoby, w przykładzie dla wszystkich:
chmod u=rwx muza
Koniec. Teraz napisanie w terminalu polecenia muza, otworzy nam katalog z muzyką przy pomocy Nautilusa oraz uruchomi Xmms'a do słuchania muzyki :)

Skryptów raczej nie będziemy tworzyć do tak błachych pojęć, to tylko przykład :D :(


4. Skróty klawiaturowe

<ctrl> + a - przesuwa kursor na początek linii
<ctrl> + e - przesuwa kursor na koniec linii
<ctrl> + d - zamyka powłokę /wylogowuje
<ctrl> + r - wyszukiwanie ostatnio użytych poleceń na podstawie parametru danej litery
<ctrl> + l - "czyści" obszar terminala z tego co poprzednio na nim robiliśmy, zachowując to co aktualnie robimy
<ctrl> + c - czyści linię poleceń; przechodzi do następnej; w pewnych sytuacjach kończy wykonywany proces- przydatne kiedy chcemy przerwać nagle jakiś proces w terminalu, bo np. zorientowaliśmy się, że mergujemy nie to co chcieliśmy :D
<ctrl> + u - czyści aktualną linię poleceń od pozycji kursora do lewej strony
<ctrl> + k - czyści aktualną linię poleceń od pozycji kursora do prawej strony
<ctrl> + w - czyści tylko ostatni wyraz/słowo w linii poleceń
<alt> + d - wycina to co jest za kursorem i wrzuca do bufora
<ctrl> + y - wkleja to co jest w buforze
<alt> + f - kursosr przechodzi na koniec następnego wyrazu
<alt> + b - kursor przechodzi na początek poprzedniego wyrazu
<ctrl> + s - pauzuje proces wykonywany w konsoli
<ctrl> + q - kończy pauzę, proces trwa dalej
<ctrl> + z - zatrzymuje dany proces i umieszcze go w tle; aby ten proces przywrócić i kontynuować go, należy użyć polecenia 'bg'
Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#10 Muminek

Muminek

    Expert Rank

  • Użytkownicy +
  • 3702 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Kraków

Napisano 17 08 2005 - 23:42

Drukowanie

Aby cokolwiek wydrukować pod kontrolą systemu spod znaku motylka, nie trzeba się dużo męczyć, podłączamy drukarkę, instalujemy sterowniki i wszystko ma działać. Pod Linuksem jest nieco inaczej, żaden producent (albo ja o tym po prostu nie wiem) nie daje gwarancji na to, że jego produkt będzie działał pod kontrolą innego systemu operacyjnego, niż Windows. Jeśli chodzi o drukarki Hewlett Packard, dodatkowo dostajemy sterowniki dla systemu Mac OSX. Jednak nas interesuje Linux. Do tego celu potrzebne nam będzie CUPS (Common Unix Printing System) ze strony cups.org.

Instalujemy i uruchamiamy program (/etc/rc.d/rc.cups start lub z innej lokalizacji). I tu niespodzianka, konfigurujemy z poziomu przeglądarki, co jest dużym plusem. W pasku adresu przeglądarki wpisujemy jako adres 'localhost:631'. Wybieramy kolejno Printers - Add Printer - (w tym momencie wyskoczy monit o zalogowanie się jako root i podanie hasła) - wpisujemy nazwę drukarki (reszta nie jest konieczna) - wybieramy urządzenie, czyli port, do którego jest drukarka podpięta - z dostępnej listy wybieramy markę i model drukarki. Po przejściu do zakładki 'Printer' wciskamy 'Start printer' i możemy cieszyć się drukarką :-)

Największe szanse mają drukarki firmy HP, oraz te podłączone pod port USB, chociaż i te podłączone pod port szeregowy powinny działać prawidłowo. Niestety producenci nie mają nawet chęci, by spróbować napisać sterowniki dla Linuksa.

Teraz możemy bez problemu drukować z edytorów tekstowych (KOffice, OOo, Kwrite, GIMP, czy inne cuda).

Co zrobić jeśli chcemy wydrukować cokolwiek z poziomu konsoli ?

Wystarczy wpisać jedno, proste polecenie. Załóżmy, że chcemy wydrukować stronę manuala mountowania urządzeń. Zwykle taką stronę wywołujemy poleceniem 'man mount'.

Aby wydrukować, wystarczy wpisać:

man mount | lpr


Owo 'lpr' wyśle stosowne polecenie do wydrukowania. Aby wydrukować kilka wyrazów korzystając tylko z konsoli, wystarczy wpisać

echo "To, co chesz wydrukować" | lpr

Aby wydrukować cokolwiek z danego pliku tekstowego wystarczy wpisać

cat plik_do_wydrukowania | lpr

Do usuwania zadania z drukowania służy polecenie 'lprm'. Wystarczy wpisać 'lprm -P nazwa_drukarki' i zadanie zostanie usunięte z kolejki.
"What we've got here is failure to communicate. Some men you just can't reach ...
So, you get what we had here last week, which is the way he wants it! Well, he gets it!
N' I don't like it any more than you men."

The owles are not what they seem.


#11 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 20 08 2005 - 20:41

Co i gdzie jest w Linuksie


Linux zbudowany jest z drzewa katalogów. Główny katalog, początkujący drzewo katalogów i reprezentujący całą powierzchnię dyskową, na której zainstalowany jest Linux, oznaczony jest slashem ("/"). W nim znajdują się wszystkie katalogi, pliki, urządzenia. Oto krótki opis podkatalogów znajdujących się bezpośrednio w katalogu głównym wraz z niektórymi plikami w nich zawartymi:


/bin
Pliki binarne; narzędzia systemowe; podstawowe polecenia do poruszania sie po systemie

/boot
Informacje odnośnie butowania systemu;zawiera dane programu uruchomieniowego (bootloadera), jądro systemu i jeszcze kilka innych elementów istotnych dla startu systemu plików.
/boot/grub - Jesli korzystamy z Gruba, tu będą jego pliki konfiguracyjne

/dev
Wszystko w Linuksie traktowane jest jako pliki, nawet dyski, CD-ROMy, modemy, porty szeregowe, skanery i tak dalej. Urządzenia te reprezentowane są jako pliki w tym katalogu. Tych plików się nie modyfikuje, gdyż one jedynie "symbolizują" urządzenia

/etc
Globalne pliki konfiguracyjne
fstab -plik odpowiedzialny za montowanie urządzeń (więcej o nim już pisałem)
issue -w tym pliku możemy sobie napis pojawiający się przy starcie systemu do konsoli (np. Witaj w Dolinie Muminków :lol: )
inittab - plik, z którego proces init (pierwszy proces w systemie) pobiera informacje dotyczące startu systemu
lilo - jeśli korzystamy z Lilo, tu jest jego plik konfiguracyjny
profile - zmienne środowiskowe
resolv.conf - DNSy naszego providera
services - opis portów w Linuksie
shadow - tu są hasła roota i użytkowników
/etc/skel - Gdy tworzone jest nowe konto użytkownika pliki i foldery z tego katalogu kopiowane są do jego katalogu domowego
/etc/X11 - W tym katalogu znajdują się pliki konfiguracyjne X Windows; najważniejszy to xorg.conf
/etc/rc.d - Skrypty startowe

/home
Katalog domowy użytkowników, wraz z ich danymi, niektórymi ustawieniami
/home/doman - Katalog użytkownika doman (ten katalog określa się tez poprzez "~"
.bash_history -historia poleceń
.bash - tu możemy np. dodać aliasy dla naszego użytkownika

/lib
Skompilowane biblioteki potrzebne do obsługi systemu i uruchamiania podstawowych programów systemowych

/lost+found
Podczas startu systemu sprawdzane są dyski w poszukiwaniu błędów. Jeśli błędy zostaną wykryte, uruchamiany jest program fsck,
który sprawdza czy można odzyskać dane. Jeśli uda się to zrobić zapisywane są one w tym katalogu.

/mnt
Miejsce montowania niektórych urządzeń, np. hdd, fdd

/proc
Informacje o procesach jakie jądro chce nam przekazać lub my jemu
cpuinfo - informacje dotyczące naszego procesora

/root
Katalog domowy superużytownika (roota)

/sbin
Znajdują się tu pliki binarne, systemowe, które uruchamiane są podczas startu systemu i przez administratora. Zwyczajni użytkownicy nie uruchomią żadnego z programów umieszczonych w tym katalogu.

/tmp
Partycja ta przeznaczona jest na przechowywanie plików tymczasowych, w tym plików internetowych

/usr
Jest to największy katalog w systemie. Wszystko, co instalujemy w większości trafia tutaj. Znajduje się w nim dokumentacja systemu, aplikacje instalowane z pakietów jak i źródeł, kody źródłowe jądra, dokumenty HOWTO i tak dalej.
/usr/bin - W tym katalogu przechowywane są pliki wykonywalne dostępne dla normalnych użytkowników - czyli takie, które nie są potrzebne do administracji systemu. Do tego katalogu powinny być również instalowane programy nie wchodzące w skład standardowej instalacji.
/usr/include - Pliki wykorzystywane przez kompilator C lub C++ (pliki nagłówkowe)
/usr/man - Manuale
/usr/src - Kody źródłowe do różnego rodzaju programów

/var
W tym katalogu znajdują się logi systemowe, kolejki zadań czekających na wykonanie (np. kolejki wydruków, poczta do wysłania), skrzynki pocztowe uzytkowników; przechowywane są tu często
zmieniające się dane.
/var/log - tu są właśnie logi;
dmesg - log ze startu systemu,
Xorg -log ze startu Xów
Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#12 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 29 12 2005 - 15:32

Usługi

Większość osób, które rozpoczynają swoją przygodę z Linuksem, z pewnością zastanawia się co to za programy (usługi) uruchamiają się ze startem systemu. Mam nadzieję, że te krótkie wyjaśnienia pozwolą ocenić, które z usług są potrzebne na stracie, a które nie. W niektórych dystrybucjach nazwy kilku usług mogę nosić nieco inne, ale podobne nazwy.
Oto one (część z nich skopiowałem z posta @bazi'ego) :

acpid – Advanced Configuration and Power Interface) - standard zarządzania energią opracowany przez firmy Inet, Microsoft i Toshiba, nowocześniejszy i znacznie bardziej zaawansowany niż Apm. Dla notebooków obowiązkowy :D

anacron - alternatywa dla crona o szerszych możliwościach.

apmd - Jest to demon zarządzania zasilaniem (Advanced Power Management), używany przede wszystkim w notebookach i innych urządzeniach zasilanych bateriami. Możliwe jest wykorzystanie demona z systemem zarządzania zasilaniem komputera (resume, standby mode itp.), ale większość serwerów nie używa tych trybów.

apwatch - używany do konstruowania i monitorowania tabel ARP (mapowania adresów ethernet na adresy IP)

atd - ten demon wspomaga planowanie zadań do uruchomienia w określonym czasie. Możesz na przykład chcieć uruchomić polecenie 'ps -ef > /root/jay' za dwie godziny, aby dowiedzieć się, jakie procesy będą uruchomione w tym czasie. Niestety - istnieje długa historia problemów z bezpieczeństwem tego demona. Jednak tą samą prostą funkcjonalność możemy osiągnąć za pomocą cron-a (patrz dalej). Dlatego należy wyłączyć demona, jak też związane z nim polecenie 'at' (poprzez 'chmod 000 /usr/bin/at').

autofs - automatyczne montowanie systemu plików

crond - jest to niezbędny w systemie demon. Używany do uruchamiania zadań w określonym czasie. Dzięki wildcards łatwo daje się w nim zaprogramować okresowe wykonywanie powtarzalnych czynności. Na przykład możemy kazać uruchamiać dowolny program pierwszego dnia stycznia, kwietnia i lipca o 16.00. Większość systemów wykorzystuje crond do uruchamiania programów czyszczących (usuwających stare 'śmieci'), wykonujących kopie zapasowe w czasie kiedy system jest najmniej obciążony pracą użytkowników. I chociaż istniały w cronie błędy wpływające na obniżenie bezpieczeństwa systemu, nie możemy go wyłączyć. Najlepszą rzeczą jaką w tej sytuacji możemy zrobić jest ograniczenie liczby użytkowników crona.

cupsd - jak łatwo się domyślić, odpowiada za drukowanie

gpm - jest to demon obsługujący tekstowy mechanizm kopiuj-wklej, używany również do zduplikowania podobnej obsługi w X-Window.

hdparm – dzięki temu możemy włączyć Dma dla naszych dysków

httpd - jest to serwer WWW Apache. Jeżeli maszyna ma udostępniać usługi web, pozostaw go włączonym. Jeżeli pozostawisz go włączonym, zwróć uwagę na poprawne skonfigurowanie. Wiele z dziur spowodowanych jest błędną konfiguracją, lub pozostawieniem konfiguracji domyślnej.

ident - stary demon informacyjny, używany przez inne systemy do zidentyfikowania autentyczności sesji TCP. Przykładowo jeśli serwer IRC otrzymuje połączenie przychodzące na port 1049 na maszynie www.maszyna.com, żąda od identd (na www.maszyna.com) identyfikacji użytkownika - klienta. Identd grzecznie odpowiada. Jeżeli intruz zasabotuje tego demona, nie będzie gwarancji, że odpowiedĽ jest poprawna. Możesz się zdecydować go zostawić z grzeczności do innych administratorów sieci - może on być pomocny przy usuwaniu problemów z siecią.

inetd - Inetd - jest to pierwszy, najważniejszy deamon w systemie. Internet 'super serwer' odpowiada za uruchamianie wielu podrzędnych w stosunku do niego demonów. Określony demon jest uruchamiany przez inetd tylko kiedy nadchodzi żądanie połączenia dla tego demona. Przykładowo, jeśli maszyna otrzymuje żądanie otwarcia połączenia telneta, inetd uruchamia demon in.telnetd, który odpowiada na żądanie.

innd - INN - serwer newsów

ipchains - “stary” pakiet filtrów do zaawansowanych zabezpieczeń systemów

iptables - “nowszy” pakiet filtrów, standardowy firewall w wielu dystrybucjach

irda - manager złącza podczerwieni - większość maszyn go nie używa

kdcrotate - skrypt specyficzny dla Kerberos (system uwierzytelniania maszyn)

kerneld - demon jądra systemu

keymaps – odpowiada za mapowanie klawiatury

kudzu - program detekcji sprzętu, sprawdzający przy każdym uruchomieniu zmiany w konfiguracji sprzętu wykrywa dodanie/usunięcie urządzeń.

lpd - demon odpowiada za utrzymanie serwisu drukowania. Lpd jest alternatywą dla cups'a

named - uruchamia bind - serwer DNS

nessusd – deamon programu Nessus (bada zabezpieczenia systemu)

netfs - skrypt montuje wszystkie napędy (eksportowane systemy plików) NFS, SAMBA i Novell. Nie uruchamia żadnych dodatkowych programów, ale jeśli nie używasz sieciowego systemu plików możesz go wyłączyć.

network - skrypt ten nie aktywuje demona, lecz uruchamia interfejsy sieciowe systemu.

nfslock - startuje serwis blokowania plików NFS (NFS file locking service). Stosuje się go między innymi aby uniknąć jednoczesnego pisania do tego samego pliku, czy powiadamiania o wyłączeniu maszyny. W nfslock często wykrywano dziury w bezpieczeństwie, zwłaszcza w Linuksie. Jeżeli nie używasz NFS - wyłącz demon, jeżeli tak - zobacz uwagę przy portmap.

pcmcia - jest to skrypt ładujący moduły jądra pcmcia.

portmap - skrypt uruchamia demon portmap alokujący porty dla Zdalnego Wywołania Procedur (ang. Remote Procedure Call - RPC). Serwisy RPC używane są do dzielenia plików w sieci LAN (NFS) i współdzielenia informacji o kontach użytkowników pomiędzy wieloma maszynami (NIS). Zazwyczaj używa się NFS i NIS do współdzielenia katalogów domowych pośród wiele stacji roboczych - użytkownik może logować się na to samo konto na każdej z nich uzyskując dostęp do tych samych plików i katalogu domowego. NFS i NIS miały sporo problemów z bezpieczeństwem, zostały zaprojektowane dla sieci LAN, a nie dla niebezpiecznej sieci jaką jest internet. Jeżeli z jakichś względów nie możesz wyłączyć tych usług, rozważ zabezpieczenie firewallem odpowiednich portów (111 i 2049 UDP/TCP).

postgresql - serwer bazy danych

pulse - komponent systemów klastrowych

pvmd - serwis PVM

random - skrypt odpowiada za generację tzw. ziarna losowego systemu. Nie uruchamia żadnych programów poza prostymi operacjami na plikach, więc jest dość bezpieczny.

rawdevices - serwis RAW dla Oracle

rstatd - pozwala maszynie zdalnej uzyskać statystyki o wydajności maszyny

rusersd - pozwala maszynie zdalnej uzyskać listę zalogowanych użytkownikówv rwalld - pozwala maszynie zdalnej wysyłać wiadomości rozgłoszeniowe na naszym komputerze

rwhod - demon informacji o użytkownikach WHO

sendmail - demon ten jest często Źle rozumiany przez użytkowników Linuksa, a także przez początkujących administratorów. Przede wszystkim nie potrzebujesz, żeby sendmail był ciągle uruchomiony, aby wysyłać pocztę ze zwykłego klienta pocztowego. Pine, mutt, elm oraz im podobne uruchamiają swoje własne instancje sendmaila za każdym razem, kedy wysyłają pocztę. Nie używają instancji pracującej w trybie demona! Podstawową przyczyną, dla której uruchamia się sendmaila w ten sposób jest otrzymywanie maili z systemów zewnętrznych. Większość serwerów potrzebuje tylko wysyłać, a nie odbierać pocztę z zewnątrz, więc deaktywujemy tego demona. Dla pewności możemy jeszcze używając crona sprawić, żeby sendmail przetwarzał swoją kolejkę co godzinę (wiadomości nie przesłane z powodu błędów). Należy wyedytować plik crona dla użytkownika root :
# crontab -e root
Do pliku należy dodać linię:
16 * * * * /usr/sbin/sendmail -q
W sendmailu wykryto wiele dziur. I chociaż stał się znacznie bezpieczniejszy, to ciągle pojawiają się exploity pozwalające na przejęcie kontroli nad systemem z wykorzystaniem sendmail.

snmpd - uruchamia dodatkowy demon dla Simple Network Management Protocol

smb - uruchamia smbd i nmbd - demony SAMB-y współdzielące zasoby dyskowe z maszynmi Windows

sshd – usługa zezwalająca na zdalne logowanie

syslog - uruchamia demony odpowiadające za logi systemowe - syslogd i klogd.

xdm – graficzny menadżer logowania (jego odmiany to również kdm i gdm)



mam nadzieję, że moderator doda kilka usług od siebie :D (jak ktoś ma pomysł, co jeszcze można tutaj wpisać, niech wyśle pm'a do moderatora :D )
Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#13 doman

doman

    Very Good Rank

  • Użytkownicy +
  • 1167 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Wałbrzych/Wrocław

Napisano 30 04 2006 - 20:35

Optymalizacja Linuksa
-------Under constraction------

Oto kilka podstawowych porad dotyczących przyspieszenia działania systemu...
(jeżeli ktoś chce dodać jakiekolwiek informacje dotyczące tych punktów, pomóc w rozwoju tematu, proszę się ze mną skontaktować, przydadzą się na pewno )


1. Korzystać z dystrybucji, która ma przekompilowane pakiety na i686, z dystybucji w której wszystko się samemu kompiluje albo też z dystrybucji, która jest już specjalnie zoptymalizowana, np Underground Desktop :huh:


2. Włączenie DMA
Większość osób ma to włączone - brak poważnie zwalnia tempo przenoszenia danych...

Najlepiej wkompilować to na stałe w jajko (w Device Drivers>>ATA/ATAPI support ) albo przy użyciu programu hdparm
żeby się przekonać czy dma działa wklepujemy:
hdparm /dev/hda
powinniśmy otrzymać mniej więcej to:

/dev/hda:
multcount = 16 (on)
IO_support = 1 (32-bit)
unmaskirq = 1 (on)
using_dma = 1 (on)
keepsettings = 0 (off)
readonly = 0 (off)
readahead = 256 (on)
geometry = 16383/255/63, sectors = 156301488, start = 0

Opcjonalnie (nie testowałem) można spróbować jeszcze:
(dla IDE ATA133)
hdparm -d1 -c1 -X70 /dev/hda
(dla  IDE ATA100 i słabszych)
hdparm -d1 -c1 /dev/hda


3. Zmienić system plików - na wielu testach reiserfs, xfs czy reiser4 wypadają znacznie lepiej niż ext3, chociaż głównie na partycjach gdzie jest dużo małych plików.
W przypadku ext3/reiserfs można użyć opcji "data=writeback", w ext3 robi się to tak:
tune2fs /dev/hdXY -o journal_data_writeback
wg LinuxMagazine daje to przyspieszenie o 10% w przypadku ext i 30% -reisera. Uwaga - po tym zabiego, przy jakimkolwiek błedzie dane mogą być nie do odratowania!
Może jednak spróbować takich ustawień (niektórzy je zalecają):
tune2fs -O has_journal -o journal_data /dev/hdXY
Na partycji ext3 z dużymi plikami można też włączyć indeksowanie, co powinno zwiększyć dostęp:
tune2fs -O dir_index /dev/hdXY
Oprócz tego, na ext3 można również wyłączyć długie sprawdzanie przy starcie systemu:
tune2fs -c 0 -i 0 /dev/hdXY
Przed "tunningiem", należy odmontować modyfikowaną partycję; jak komuś cos się spierdzieli, jego problem :)

Dodam jeszcze, że jeśli tworzymy osobno małą partycję /boot najlepiej wybrać dla niej system plików ext2


4. Możemy również skompilować najważniejsze biblioteki - binutils, glibc (jak już, to z obsługą Nptl), gtk/qt oraz menadżer okien z którego korzystamy, a także programy, które za wolno nam się uruchamiają, a powinny szybciej :) Pamiętajmy o doborze odpowiednich flag, oprócz c(xx)flags można również usatwić ldflags!
O kompilowaniu jest już w Faq


5. Przekompilować jajko - o tym już jest w Faq
Zyskamy zwłaszcza przy starcie systemu, ale nie tylko :(
Dla tych co chcą dać kopa swojemu jajku, istnieje sporo patchy na jajko, np najpopularniejszy chyba CK patchset
Zamiast nakładania patchy, lepszym rozwiązaniem będzie skorzystanie ze źródełek jajka z już dodanymi nowymi opcjami; do tego celu najlepiej nadają się:
->beyond-sources - źródła tworzone przez deweloperów łatek ArchCK oraz słynnych nitro i zawierają wszystkie łatki z obu dodatków; wszelkich szczegółowych informacji należy szukać na forum Gentoo, każda nowa wersja, to nowy topik
->no-sources - ich deweloper zapewnia, że to najszybsze źródła jądra, zawierają łatki mm (od Andrew Mortona) + kilka innych dodatków; źródła można znaleźć na http://no.oldos.org/files/ a wszelkie informacje na temat każdej nowej wersji znajdują się na forum Gentoo, np dla wersji 2.6.17-no2 "Boozed Into Oblivion"

6. Wywalić niepotrzebne usługi
To naprawdę wiele daje :( W większości dystrybucji domyślnie uruchamianych jest dość dużo usług, z których ani nie korzystamy, ani nawet nie są nam potrzebne, a potrafią zabierać sporo zasobów sprzętowych. Opis niektórych usług znajduje się już w przyklejonych

7. Ograniczyć sesję
W większości dystrybucji dla początkujących, domyślnie są dodane do sesji różne aplikacje, które startują w tle wraz z uruchamianym środowiskiem graf. Może się jednak okazać, że są to programy, których możemy nie używać ani wcale nie potrzebować
W KDE od czasu do czasu możemy wyłączyć zapamiętywanie sesji, a po ponownym zalogowaniu włączyć ponownie tą opcję. Prawdopodobnie zniknie regulacja głośności w tacki systemowej, ale znalezienie oraz włączenie KMix nie powinno nikomu sprawić trudności :)

8. Korzystać z lżejszych odpowiedników środowisk graficznych
Wiadomo o co chodzi :)

9. Prelink
"W przeciętnym systemie biblioteki rzadko ulegają modyfikacjom, stąd kiedy program jest uruchamiany, czynności wykonywane podczas dynamicznego łączenia są zawsze jednakowe. Prelink wykorzystuje ten fakt i dokonuje dynamicznego łączenia tylko raz, po czym zapisuje wyniki na stałe w pliku wykonywalnym programu."
Wykonuje się go prosto - instalujemy prelink, a potem wydajemy polecenie
prelink -amR
Efekty prelinka są chwalone, jednak wiążą się z tym konsekwencje - na necie sporo jest narzekań na niemożności odpalenia gier po zostosowaniu prelinka, sam nie używałem, więc cięzko mi się wypowiedzieć; dodatkowo nie można mieć w systemie skompilowanej żadnej paczki z flagą -fPIC. Najlepiej przed zastosowaniem prelinka zapoznać się z dokumentacją :)

10. InitNg
Nowoczesny zestaw skryptów startowych, tworzony specjalnie dla Gentoo, ale jest dostępny dla większości dystrybucji
U mnie przyspieszył on start systemu o ok 20%, dla osób ze słbszym sprzętem może to być znacząca różnica.
InitNg wciąz jednak nie jest stabilny - ja za każdym razem musiałem dodawać usługę dżwięku od nowa, a co najgorsze przestały mi działać polecenia halt/reboot (chociaż możliwe, że to z innego powodu;). Co ciekawe, z użyciem initng logowanie następowało na drugiej konsoli

Użytkownik saturno edytował ten post 07 10 2010 - 20:44
zamiana usuwania .kde na bardziej bezpieczniejszą propozycję

Życie jest koszmarem ... a do tego jeszcze trwa tak krótko :-(
Dołączona grafika
Dołączona grafika

#14 Rehabi

Rehabi

    Second Rank

  • Użytkownicy +
  • 124 postów
  • Płeć:Mężczyzna
  • Lokalizacja:Łódź

Napisano 04 07 2006 - 21:11

INSTALACJA KMPLAYERA

Tutorial instalacji mplayer'a na SUSE.


1. A wiec zaczynamy :unsure:
Sciagamy kmplayera link:http://kmplayer.kde.org/download.php
Po sciagniecie source'a rozpakowywujemy go, w suse mozna prawoklik i wypakuj, jesli ktos chce za pomoca konsoli (jakim poleceniem nie bede pisal jest to napisane w FAQ)

2. Po rozpakowaniu, nalezy wejsc w folder to ktorego rozpakowalismy nasza paczke. W folderze kliknac prawym przyciskiem myszki w wolne miejsce tak zeby wykonac nastepujace czynnosci: Działania -> Otwórz tutaj terminal

3. W terminalu wpisujemy su. Podajemy haslo do root'a. Nastepnie aby dokonac kompilacji wpisujemy (jak juz pewnie wiecie) ./configure teraz zaczyna sie proces kompilacji...Jesli wystepuja bledy zaykamy i stosujemy sie do dlaszych wskazowek.
4 Moga byc nastepujace bledy: brak paczki libjpeg, ukazuje sie ze cos jest nie tak z JPEG wiec wkladamy plytke z naszym linuksem do napedy, wchodzimy w Centrum sterowania yast2 Oprogramowanie -> Software Managment. Tam wpisujemy nazwe brakujacej paczki czyli w tym przypadku libjpeg i instalujemy potrzebne nam paczki ;).
W czasie kompilacji kolejnym bledem moze byc problem z QT. W yast2 wyszukujemy qt i instalujemy paczki (qt-gtk-engine , qca , qt3 , qt3-examples , qt3-man , qt3-devel , qt3-devel-doc , yast2-qt) instalujemy i probujemy kompilowac.

5. Kolejny problem ktory mozemy napotkac na drodze kompilacji to to problem z KDE..wydaje sie dziwne nie? tongue.gif
W yast2 wpisujemy kde i instalujemy nastepujace paczuszki.. kdelibs3 , kdelibs3-arts , kdelibs3-devel , kdelibs3-devel-doc , kdelibs3-doc klikamy Akceptuj i zgadzamy sie na dodatkowe komponenty ktore proponuje nam yast.
6. Dalej nie powinno byc problemow (ja takowych nie napotkalem) wiec kompilujemy ,jesli wszystko jest ok po kompilacji wpisujemy make install .
7. Instalacja przebiega pomyslnie i mamy kmplayera :D

#15 adkrz

adkrz

    Medium Rank

  • Użytkownicy +
  • 238 postów
  • Lokalizacja:Rzeszów

Napisano 10 09 2006 - 19:00

CO ROBIĆ, GDY SIĘ ZAWIESI :ph34r:

Zawieszenie systemu Linux zdarza się rzadko, niemniej jednak występuje. Najczęsciej powodowane jest błędem użtkownika lub błędem w aplikacji. Przedstawiam krótki poradnik odwieszania pingwina ;) czyli jak zamknąć zawieszone aplikacje i/lub odwiesić system bez resetu.

I. TRYB GRAFICZNY

1. Włączamy menedżer procesów: w KDE możemy użyć kombinacji Ctrl+Esc. Znajdujemy zawieszony proces na liście i zabijamy. Zamiast KDE Strażnika Systemu można użyć innej aplikacji, np. Htop. Dla XFCE jest przygotowana aplikacja xfce4-taskmanager - prosty menedżer zadań integrujący się ze środowiskiem.
2. W KDE wciskamy kombinację CTRL+ALT+ESC. Kursor zmieni się w trupią czaszkę. Najeżdżamy nim na okno zawieszonej aplikacji i klikamy, aby ją zabić. Prościej i szybciej się chyba już nie da:)
3. W dowolnym środowisku uruchamiamy polecenie xkill i klikamy myszą na zawiesone okno.
4. Gdy tryb graficzny zawiesi się całkowicie (klawiatura i mysz przestaną odpowiadać) zabijamy go kombinacją CTRL+ALT+Backspace.
5. Gdy nie zadziała pkt 4. przełączamy się do konsoli (CTRL+ALT+F2), logujemy się i zabijamy proces odpowiedzialny za tryb graficzny. Gdy używamy X.org wpisujemy polecenie killall Xorg, w przypadku XFRee86 piszemy killall XFree86.

II. KONSOLA

1. Większość konsolowych aplikacji daje się zakończyć kombinacją CTRL+C.
2. W przypadku zawieszenia jednej z konsol, przełączamy się na inną aby zabić zawieszone aplikacje. Konsole przełączamy klawiszami od CTRL+ALT+F1 do CTRL+ALT+F6. F7 jest domyślnie zarezerwowane dla X-ów.
3. Procesy o danej nazwie zabijamy poleceniem killall nazwa lub pkill nazwa. Listę procesów wyświetli nam polecenie ps ax . Listę wygenerowaną przez polecenie możemy przewinąć SHIFT+Page Up/down lub użyć z poleceniem grep. Możemy też użyć aplikacji typu top/htop.
4. Jeśli chcemy wymordować procesy użytkowników i większość usług, jako root przełączamy system w tryb single user poleceniem init 1. Po tej czynności wracamy z powrotem na nasz domyślny runlevel, np poleceniem init 2.
5. Kombinacja CTRL+ALT+DEL użyta w konsoli zrestartuje system, kombinacja CTRL+D wyloguje użytkownika.
6. Użytkownika o danej nazwie wylogowujemy jako root poleceniem skill -KILL -u nazwa. Wszystkich userow wylogowujemy skill -KILL -v /dev/pts/*.

III. ZWIS TOTALNY :D

Jeżeli przy kompilacji naszego jądra została włączona opcja Kernel hacking/Magic SysRq to mamy do dyspozycji kilka awaryjnych hotkeyów, których możemy użyć, gdy powyższe metody zawioda. W niektórych nowych klawiaturach nie ma podpisanego klawisza SysRq - zamiast niego używamy PrintScreena. A oto wybrane kombinacje:

Alt+SysRq+H -> pomoc na temat hotkeyów, nie wszędzie działa,
Alt+SysRq+B -> natychmiastowy reboot, bez zakańczania procesów, usług i bez odmontowywania systemu plików. OSTROŻNIE Z TYM!
Alt+SysRq+O -> jak wyżej, tyle że z wyłaczeniem zasilania,
Alt+SysRq+E -> wysyła sygnał TERM do wszystkich procesów prócz init'a,
Alt+SysRq+I -> zabija wszystkie procesy oprócz init'a,
Alt+SysRq+K -> Secure Access Key. Zabija wszystkie procesy na danej konsoli. Przydatne do zabijania X'ów,
Alt+SysRq+L -> zabija wszystkie procesy włącznie z initem = unieruchomienie systemu,
Alt+SysRq+R -> Raw Mode dla klawiatury. Pozwala wyslac CTRL+ALT+DEL nawet jak obsluga klawiatury sie zawiesi,
Alt+SysRq+S -> synchronizuje bufory systemu plików. Pozwala uniknąć niespójności danych po twardym resecie,
Alt+SysRq+T -> lista zadań,
Alt+SysRq+U -> przemontowuje systemy plików jako tylko do odczytu.
Linux? U mnie działa! | Pożywka dla spamerów | Moja strona




Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych